صداقت مهمترین اصل در سیر و سلوک

اینها مطالبی است که انسان را إحیاء می‌کند و راه را به انسان نشان می‌دهد، مسیر را به انسان نشان می‌دهد. کُنْ فی الفِتنَةِ کَابنِ اللَبُون یعنی همین؛ یعنی در کنار باش، نرو، نرو این طرف، نرو آن طرف، دل نده، ذهن نده، دلت را نسپار، خودت را در اینجا نینداز که با فکر خسته و اعصاب خرد و بهم‌ریختگی روحی و نفسی و اینها بخواهی روزت را بگذرانی، نماز بخوانی، روزه بگیری. آخر این چه نمازی است؟ این چه روزه‌ای است؟ این چه حجّی است؟ [خیلی فرق است بین اینگونه عبادت کردن] تا اینکه انسان بخواهد جدای از اینها [با ذهن آرام عبادت کند.]

و شما خیال نکنید که این مطالب قابل درک نیست! نه، خیلی بهتر از آنها ما می‌فهمیم، خیلی بیشتر از آنهایی که اهل این مسائل و دنیا هستند ما درک می‌کنیم، خیلی بالاتر [ما می‌فهمیم]؛ ولی مگر انسان باید درکش را اینجاها بگذارد؟ مگر انسان باید وقتش را اینجاها بگذارد؟ اینکه چیزی نیست آقا! اهل دنیا خودشان دنیا را می‌گردانند.

کلام علامه طهرانی درباره دنیا و اهل آن

مرحوم آقا به من می‌فرمودند: 

«دنیا را به دنیاداران بسپار، تو غصۀ دنیا را نمی‌خواهد بخوری، هستند کسانی که بخواهند به اندازۀ کافی درد دنیا را داشته باشند نه درد آخرت.» 

درد دنیا را داشته باشند و کیف کنند، لذت ببرند، عمر بگذارند، بی‌خوابی بگذارند، اعصابشان را بگذارند، صحت و سلامتی و... همۀ [وجودشان را بگذارند.] از من به شما نصیحت: «هیچ غصه نخورید، خدا به اندازۀ کافی کسانی که در این دنیا بخواهند بر سر همدیگر بزنند درست کرده است.» داریم می‌بینیم. در همۀ دنیا همۀ کشورها همه‌جا هستند. لذا از این نظر هیچ موجب نگرانی نیست، الحمدلله. یک وقتی فکر نکنیم اگر ما در این مسائل دنیا دخالت نکردیم کار دنیا هم می‌ماند! نه آقاجان! دنیا به جای خود [برقرار است]. برویم به فکر بیچارگی آخرت خودمان باشیم. آن را کسی نمی‌آید برای ما انجام بدهد، آن را ما باید خودمان باشیم. دنیای ما را دیگران می‌گردانند، از این نظر مشکل نداریم. آنچه که کسی به ما فکر نمی‌کند، آنچه که کسی درد ما را درک نمی‌کند، آنچه که کسی به داد ما نمی‌رسد، مسائل مربوط به آن طرف است!