تنهایی انسان در هنگام مرگ و لقای پروردگار

خدمت به والدین بهترین نعمت خداوند

گرچه در خدمت پدر و مادر بودن، بالاترین چیز است [و] ما در این دنیا بالاتر از این نداریم، ولی در عین‌حال باز در ظرف خودش هست؛ ابدیّت ندارد. خب در ظرف خودش، باید [هم] باشد و هرچه انسان [خدمت] بکند، کم کرده است.

همان‌طور که ما بندۀ خداییم، او هم بندۀ خداست؛ او هم یک حسابی دارد، او هم یک تاریخی دارد، او هم یک پرونده‌ای دارد [که] ارتباط به خودش دارد. ما که نمی‌توانیم در پروندۀ آنها تصرف کنیم. ولی همان رفتن، باز انسان احساس می‌کند که در حال‌وهوا و فکر و فهم [آدم] بی‌تأثیر نبوده [است].

علی‌کل‌حال «هر چه آن خسرو کند، شیرین کند»¹ دیگر انسان باید راضی باشد به رضای خدا و هرچه که او برای انسان تدبیر [و] تقدیر می‌کند.

خب همه چیز محتمل است؛ یک‌زمان انسان برای خودش زندگی می‌کند؛ زمانی [هم] می‌رسد [که] انسان برای دیگران زندگی می‌کند.