اهمیت احترام ذوی‌الحقوق

تازه آنهایی که می‌‌‌آمدند این کار را بکنند،‌ این‌طوری که نمی‌توانستند جلوی همه امام حسین را دار بزنند؛ یک چیزِ سمّی به حضرت می‌زدند و رد می‌‌‌شدند می‌‌‌رفتند و بعد هم [حضرت از دنیا می‌رفت]. مگر با عبدالله بن عمر این کار را نکردند؟ فردی چیزی به او زد و رفت. اصلاً [کسی] نفهمید کیست؛ بعد از دو‌سه روز مُرد. سم بود دیگر!¹ ولی امام حسین این کار را نکرد؛ چون [در آن صورت مردم] می‌‌گفتند: «کجا دیگر کعبه ارزش و احترام دارد؟! نه!‌ پسر پیغمبر را هم [در آنجا] کشتند!» قداست کعبه از بین می‌‌‌رود.² آنهایی که یک چیزی سرشان می‌‌‌شود این مسائل را می‌‌‌فهمند. امام حسین علیه‌السلام این چیزها را می‌‌‌فهمد. لذا می‌‌‌گوید:

من مظلومیت خودم را [مهم‌تر از قداست کعبه نمی‌دانم. اگر] دنیا به من نگوید: «مظلوم» عیب ندارد؛ ولی قداست کعبه سر جایش محفوظ باشد. آن برای من مهم‌تر از این است که بگویند: «این حسین مظلوم از دنیا رفته است.»

امیرالمؤمنین علیه‌السلام هم رعایت حال پیغمبر را کرد. «فَلَها حُرمَتُها الأولیٰ» یعنی این زن پیغمبر است، آخر من که نمی‌توانم زن پیغمبر را بکشم. [گرچه] سزایش قتل است؛ [چون] علیه امام قیام کرده است. اصلاً مرتدّ است. از ارتداد هم بدتر است دیگر!‌ سبّ کردن کجا، به جنگ رفتن کجا؟! می‌‌‌گوییم: «اگر سبّ امام کند، مرتد است.» این دیگر به جنگش رفته است! از سب بالاتر است! می‌گوید: «اصلاً باید بزنیم علی را بکشیم. این علی فتنه‌ است، این فتنه باید از بین برود!» این که دیگر از ارتداد بدتر است. ولی امیرالمؤمنین [این کار را نمی‌کند].

اینجاست که شمّ دینی و شمّ فقهی و شمّ اخلاقی و فکری حضرت راه را به او نشان می‌‌دهد. می‌‌گوید: «درست است که الان او اصلاً به ‌قول امروزی‌ها: مُفسد فی‌الارض و مرتد است و سزایش قتل است؛ ولی اگر این کار بشود، قداست و ارزش و احترام پیغمبر از بین می‌‌رود.» وَالحِسابُ عَلَی الله؛ خدا خودش می‌‌داند.