رابطۀ حج و ولایت و اهمیت حفظ آثار آن

انقلاب روحی افراد در حج و حکایتی در این باب

یکی از دوستان می‌گفت: وقتی که من از مکه برگشتم، همین‌که وارد فرودگاه طهران شدم و از طیّاره بیرون آمدم، [دچار] انقلابِ حال شدم و این حالت در من بود تا به منزل آمدم. اما دیدم آن حال انقلاب در منزل تمام شد. وقتی از منزل بیرون می‌آمدم، دوباره آن حال انقلاب پیدا می‌کردم. اما اگر به مسجد یا منزل یکی از دوستان ـ البته نه هر دوستی، بلکه دوستان سلوکی ـ می‌رفتم، آن حال [آرامش] بازمی‌گشت. ولی دوباره که به محیط بیرون بازمی‌گشتم، آن حال انقلاب پیدا می‌شد.

این قضیه برای چیست؟ این به‌خاطر آن است که آن نفْس، لطیف شده و حالت قرب و لطافت پیدا کرده است و نمی‌تواند مسائل بیرون و جوّ غیرمناسب را تحمّل کند. آن‌وقت [این حالت،] اثرات فیزیکی نیز بر بدن می‌گذارد. اما پس از مدتی، همین شخص می‌گفت که دیگر آن حال برطرف شد.

اثر مرور خاطرات حج در تمایل نفْس به آن عوالم

در آنجا [مکه] مسئله این‌گونه است: هر کسی به هر مقداری که در آنجا کاسبی کرده، به همان مقدار باید سعی کند که آن را نگه دارد (حفظ کند) و نگذارد حدّ اقل به این زودی از بین برود. مراقبه مسئلۀ بسیار مهمی است که می‌تواند آن حال را در انسان نگه دارد و انسان را بیشتر با آن اثرات حفظ کند.

دوستان و رفقایی که از حج بازگشته‌اند، نگذارند خاطرات حج از ذهنشان کم‌کم فراموش شود؛ [بلکه] دائماً آن خاطرات را در ذهن مرور کنند. همان تذکر [و یادآوری] آن مسائل و خاطرات، موجب تمایل نفْس به آن عوالم می‌شود.

حج، راه رسیدن به ولایت

یادم می‌آید در زمان مرحوم آقا [علامه طهرانی] تقریباً دو سال قبل از فوت ایشان، در نامه‌ای که جمعی از دوستان از مدینه نوشتند و قرار شد در [انتهای آن نامه،] بنده هم چند سطری بنویسم، در آن زمان این‌طور نوشتم که: