رابطۀ حج و ولایت و اهمیت حفظ آثار آن

تأیید علامه طهرانی بر مطالب مؤلف در ادراک مقام ولایت

وقتی [از سفر حج] مراجعت کردیم، همان شب اول، به منزل مرحوم والد [علامه طهرانی] رفتیم. من در آن زمان در قم ساکن بودم؛ سال اولی بود که در همان سه سال آخر عمر مرحوم والد، به دستور ایشان ما به قم آمده بودیم. منتها حرکت ما برای مکه از مشهد بود و به‌اتفاق [رفقا] بازگشته بودیم. ایشان [مرحوم والد] در همان ایوان نشسته بودند و هوا هم تقریباً گرم بود، لبخندی به ما زدند و گفتند: «خب فلانی! حالا به آن عبارتی که خودت نوشتی، رسیدی یا نه؟» گفتم: یک مقداری بله! شما دعا کنید بقیه‌اش هم درست شود.

[در ادامه] ایشان تأیید فرمودند که مطلب همان است که در آنجا روشن شده بود.

نعمت ولایت و ضیافت حج، ارزشمندترین مسئلۀ زندگی انسان

اینجاست که ما باید بسیار متوجه این نکته باشیم و امام علیه‌السلام را حاضر و ناظر ببینیم؛ یعنی وقتی حاجی از مکه برمی‌گردد، با خود، امام زمان را به منزلش می‌آورد. باید از این امام زمان حفاظت کرد؛ باید از آن امام زمانی که در دل و قلب خود جایش داده‌ایم و او را با خود به منزل آورده‌ایم، نگه‌داری کرد. این مسئله خیلی مهم است؛ بلکه مهم‌ترین و ارزشمندترین مسئلۀ زندگی ماست، زیرا این توفیق برای بسیاری دست نمی‌دهد که چند روزی مهمان خدا باشند و خدای متعال این‌طور از آنها پذیرایی کرده باشد و بعداً به‌عنوان هدیه و ارمغان، این مسئله را در وجود انسان قرار دهد.

اینجاست که مرحوم آقا [علامه طهرانی] می‌فرمودند:

«وقتی که برمی‌گردید، حال خود را نگه دارید. به مسائل زائد نپردازید. نباید به چیزهایی که ما را وارد عالم تخیّلات و تصوّرات می‌کند، بپردازید. با افرادی که اثرات سوء بر نفْس دارند، باید حشرونشر کمتری داشته باشید؛ چون کم‌کم کم‌کم آن اثر و پدیده در وجود انسان به‌واسطۀ این ارتباطات کم‌رنگ می‌شود و آن جذابیت خود را از دست می‌دهد.