رابطۀ حج و ولایت و اهمیت حفظ آثار آن

حکایت فرودگاه شام در پاسخ به پرسشی در قبولی زیارت

در یک سفری که چند سال پیش از طریق شام [سوریه] با اتفاق چند نفر از دوستان به کربلا مشرف شده بودیم، موقع مراجعت در فرودگاه شام، یکی از همین دوستان ـ که خانمشان هم امسال به مکه مشرف شده بودند ـ از من پرسیدند: «آقا از کجا بدانیم که این زیارتمان مورد قبول واقع شده یا نشده است؟»

من خنده‌ای کردم و گفتم: از کجا معلوم است مورد قبول واقع شده است؟! چه کسی گفته که اصلاً زیارت شما قبول شده است؟!

[ایشان ناگهان] جا خورد [و این پاسخ] خیلی خیلی برایش عجیب بود. گفت: «آقا، یعنی قبول نشده است؟!» گفتم: حالا [اگر] قبول نشده باشد شما چه‌کار می‌کنید؟ اگر امام حسین یا امیرالمؤمنین علیهما السّلام بگویند: نه، ما زیارت شما را قبول نکردیم!

گفت: «خب هیچ!» گفتم: حالا هم هیچ! اصلاً چرا باید فکر کنید که زیارت قبول شده یا قبول نشده، مگر ما چه کرده‌ایم؟! مگر ما در قبال آنها چه کرده‌ایم؟!

مقایسۀ آسایش حج امروزه با مشقّت‌های حج در گذشته

الآن من از شما یک سؤال می‌کنم: شما را با هواپیما [در عرض] دوساعت از اینجا به آنجا بردند، ـ این قضیه را در [جلسۀ] مشهد من گفتم ـ در بهترین جاها اسکان دادند، بهترین پذیرایی را کردند و آمدید؛ آیا شما خبر دارید که در سابق و [حتی] همین صد سال پیش، مردمی که به حج می‌رفتند، وصیت‌نامه می‌نوشتند؟! نصف اینها که می‌رفتند بر‌نمی‌گشتند! انواع مرض‌ها، سل‌ها، وباها [و] بیماری‌های غیر قابل علاج می‌گرفتند؛ دزدهای سرِ گردنه، آنها را گردن می‌زدند و اموالشان را به غارت می‌بردند؛ [لذا] در تمام محلّه، یک حاجی پیدا نمی‌شد. یک رفتن و آمدن [حج] شش ماه طول می‌کشید. اینها این‌طوری حج انجام می‌دادند.

امام مجتبی علیه السلام بیست‌وپنج مرتبه سفر حج انجام دادند و اغلب این سفرها از مدینه تا مکه با پای پیاده بود؛ با اینکه شترها و مَرکب‌های حضرت، جلوی ایشان می‌رفتند؛¹ نه‌اینکه [توان مالی] نداشتند! نود فرسخ بین مدینه و مکه فاصله است و بیابان آنجا که مانند زمین سبز و چمن‌زار شمال نیست. چه منازل ناهموار و چه موقعیت‌های طاقت‌فرسایی وجود داشته است. آنها این‌طور حج را انجام می‌دادند، نه مثل ما! درست شد؟!