حقیقت ولایت و توسل به سیدالشهدا علیه السّلام

این نمازی که می‌خواهیم بخوانیم می‌گوییم: خدایا من به سوی تو آمدم. خدا می‌گوید با چه آمده‌ای؟ با آن منویّاتت آمدی و با کوله‌بارت آمدی؟! و با بارهایی که روی دوشت گذاشتی آمدی؟! و با دل پر از أنانیّت و منافع و مصالح و حفظ خودیت و حفظ محوریت، با این آمدی؟! می‌گوییم: نه خدایا با اینکه نمی‌خواهیم بیاییم. می‌گوید: پس بگذار. پس این چه نمازی است می‌خوانی؟ وقتی که داری نماز می‌خوانی اینها را کنار بگذار و بعد بیا به سمت من. اینها را کنار بگذار و بعد بیا در اینجا و در این مسیر و در این جریان، خودت را قرار بده. این نمازی که انسان می‌خواند می‌خواهد به سمت توحید برود. توحید چیست؟ توحید همان ولایت است. ولایت همان توحید است. 

ولایت یعنی اراده و مشیّت پروردگار ولایت یعنی حقیقتی که آن حقیقت با توحید فقط فرقش در مقام بروز و ظهور است. شما آن مقام هوهویّت و اطلاق را به مرتبۀ ظهور برسانید می‌شود ولایت. پس ولایت همان است، هیچ تفاوتی ندارد. و به عبارت دیگر راه به سوی توحید است. و این ولایت ظاهر ندارد، تعین ندارد. امام زمان علیه‌السلام که بدنش تجلی به ولایت نیست. نمازی که ما می‌خوانیم این نماز گرچه به سمت کعبه است ولی کعبه هیچ‌وقت در نظر ما نباید بیاید. اگر بیاید نماز ما باطل است؛ یعنی ما به سنگ نباید نماز بخوانیم جهت را باید در نظر بگیریم جهت را. الان فقها فتوا می‌دهند بر اینکه کسی که نماز در بالای کعبه می‌خواند باید لب لب کعبه نایستد چون در مقابلش دیگر چیزی نیست! بسیار حرف خنده‌داری است! 

اینها خیال می کنند در نماز حتماً سنگ باید جلوی انسان باشد تا صدق کعبه بکند! اگر کسی که در لب بام کعبه نماز بخواند دیگر در مقابلش هوا است. انسان که به هوا نماز نمی‌خواند. پس نمازش باطل است. باید یک‌خرده بیاید عقب که جلویش مقابلش سنگ باشد این دیوارۀ بام باشد تا صدق کند که دارد به کعبه نماز می‌خواند. جان من! کسی که در خود کعبه نماز می‌خواند که دیگر این حرف را ندارد. برای شخصی که خارج از کعبه است کعبه جهت است نه برای کسی که در خود کعبه است. کسی که در خود کعبه است که دیگر سنگ نمی‌خواهد. کسی که در خود کعبه است در خود کعبه است.