حقیقت ولایت و توسل به سیدالشهدا علیه السّلام

چه اینکه در اینجا بگوییم: «لا اله الا هو» و همۀ آثار و تعیّنات را منحصر در مقام هوهویّت کنیم چه اینکه بگوییم: «هو اللَـه الواحد القهار» مقام هوهویّت را در واحدیت که مقام ولایت است بخواهیم بیاوریم هیچ در اینجا تفاوتی نمی‌کند هر دوی اینها یکی است. 

آن وقت دیگر در اینجا مطالب خیلی زیاد است دیگر صحبت خیلی دقیق می‌شود و خیلی ظریف می‌شود و دیگر کلمات بزرگان در [کتاب] روح مجرّد اشاره به همین مسائل دارد رفقا مطالعه کنند و اهل نظر در اینجا مطالب را از آنجا پیدا کنند. خلاصه این ولایت همان چیزی است که شیعه باید تمام حساب‌ و کتاب خودش را باید اینجا قرار بدهد. تمام بزرگان گفتند که توسّل به امام حسین علیه‌السلام توسّل به سیدالشهدا این کلید راه انسان است. و روی این قضیه هیچ شک و شبهه‌ای وجود ندارد. هیچ شکی وجود ندارد. 

از زمان حضرت آدم، انبیا، اولیا، عرفا، همه همۀ اینها روی این مسئله تکیه کردند؛ مرحوم قاضی، مرحوم آقای حدّاد، مرحوم آقا [علامۀ طهرانی] رضوان‌اللَـه‌علیهم‌اجمعین چقدر روی این قضیه و روی این مطلب پافشاری می‌کردند. دقتشان، عنایتشان، اصرارشان بر اقامۀ مجالس سیدالشهدا علیه‌السلام این یک مسئلۀ تصنع و ظاهرسازی نبود. ظاهرسازی نبود قضیه. هیئت نمی‌خواستند درست کنند. منظورشان از اقامۀ این مجالس ثواب بردن نبود، بالاخره ثواب دارد دیگر. مجلس سیدالشهدا ثواب دارد. سینه زدن ثواب دارد. عزاداری ثواب دارد. نه، منظور، وارد شدن در حریم امام حسین بود این بود منظور ثواب می‌خواهند بدهند، می‌خواهند ندهند. ملائکه مبارک خودشان باشد ما ثواب نخواستیم! 

منظور از اقامۀ این مجالس وارد شدن در این حریم بود. وارد شدن در این حیطه بود. چون وقتی مجلس سیدالشهدا اقامه می‌شود روح آن حضرت می‌آید و آنجا را می‌گیرد و پر می‌کند. کسانی که در آنجا هستند تحت تأثیر آن روح و آن نفْس قدسی قرار می‌گیرند. اینکه حالت لطافت و بکاء و عطوفت و رحمت برای افراد حاصل می‌شود به‌خاطر این مسئله است که نفْس آن حضرت می‌آید و در آنجا شامل می‌شود و آنجا را می‌گیرد.