حقیقت ولایت و كیفیّت هدایت‏

أعوذ باللَه من الشّیطان الرّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحِیم‌

الحَمدُ لِلّه ربِّ العالَمینَ

و الصّلاة و السّلامُ علی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسمِ محمَّدٍ

و علَی آلِهِ الطیّبین الطّاهرین و اللعنة علَی أعدائِهم أجمَعینَ‌

جریان مسائل دنیا براساس مشیّت الهی

این مجلس بنا بود که در شب جمعه منعقد شود، ولی به‌واسطۀ مسافرتی که به عتبه‌بوسی حضرت علیّ بن موسی الرّضا ـ علیه السّلام ـ برای حقیر پیدا شد، به شبِ یک‌شنبه موکول کردیم. و طبق همان قراری که بود، این‌طور به نظر می‌رسید؛ چون با ماشین یکی از دوستان رفته بودیم، دیروز مراجعت کنیم. یعنی این‌طور به نظر می‌رسید که دیشب برسیم و برای امشب آمادگی داشته باشیم. ولی به‌واسطۀ بعضی از مسائلی که اتفاق افتاد و الحمدلِلّه خیر هم به نظر می‌رسد که توفیق خدا در او باشد، ما مجبور شدیم دیروز را در مشهد بمانیم. طبعاً امروز حرکت کردیم و همین اخیراً رسیدیم.

وقتی که به طهران رسیدیم، در جایی که قرار گذاشته بودند ما در خدمتشان باشیم و ظاهراً سؤالاتی هم داشتند، گفتم: آقا، بنده صد و پنجاه فرسخ یا بیشتر دارم صحبت می‌کنم! دیگر شما بدانید که قضیه از چه قرار است. یعنی دیدم که اصلاً توان ندارم؛ لذا مجبور شدم بروم منزل و یک استحمامی کنم و الحمدلِلّه قدری بهتر هستم.

واقعاً این عالم قضا و قدر عجیب است که چطور در این دنیا مسائل با مشیّت پروردگار ساری و جاری می‌شود و چه‌بسا انسان بعضی از مطالب را خیر نمی‌بیند ولی عین خیر است؛ ﴿وَعَسَىٰٓ أَن تَكۡرَهُواْ شَيۡ‍ٔٗا وَهُوَ خَيۡرٞ لَّكُمۡ﴾¹.

و من قصد داشتم که جلسۀ امشب را برای شب دوشنبه به‌تأخیر بیندازم، چون مسافرت است و احتمال می‌دادم که ممکن است مسائل طبق پیش‌بینی انجام نشود؛ ولی بدین‌جهت که دیدم شاید دوستان برنامه‌شان را تنظیم کرده باشند، وعده‌ای داده باشند یا قراری داشته باشند، ملاحظه کردم. درهرصورت عذر می‌خواهم و رفقا به‌واسطۀ آنچه که در اختیار ما نبود، ما را عفو می‌کنند.

حال از باب اینکه خدمت دوستان و رفقا ذکری از این روایت شریف شده باشد و ما با چند کلمه‌ای از این حدیث شریف بهره‌مند بشویم، امشب مطالب مختصری به‌عنوان فهرست ـ و نه مبسوط ـ خدمتتان عرض می‌کنیم. ولی به‌خاطر شب جمعه‌ای که گذشت و بدقولی‌ای که کردیم، استثنائاً جلسۀ بعدی را یک هفتۀ دیگر قرار می‌دهیم.