تأثیر حضور و غیبت امام در مسیر سیر و سلوک

 شما می‌بینید فردی نسبت به یک شخص غریبه‌ای حکم می‌کند: «فلان شخص این‌طوری است!» حال اگر از او سؤال کنی: «آقا شما که این حرف را زدی و آبروی این شخص را بردی، اگر این فرد برادر شما هم بود باز این مسئله را می‌گفتی؟!» پاسخ این است که دیگر نمی‌گفت! پس چه مسئله‌ای باعث شد که شما این حرف را نسبت به برادر ایمانی خود می‌زنید و آبروی او را می‌برید، اما نسبت به برادر خود ـ که اهل خیلی از کارها هم هست و نه نمازی می‌خواند و نه مانند این برادرِ ایمانی خیلی از مسائل را رعایت می‌کند ـ نمی‌زنید؟! قضیّه چیست؟ فقط یک رحمیّت ظاهر است!

 آن‌وقت خدا می‌گوید: پس فقط یک قوم‌وخویشی باعث شد آبروی برادر خود را نبری و آبروی برادر مؤمن را ببری؛ چون او قوم‌وخویش نبود آبرویش را بردی، با اینکه شخص ظاهرالصّلاح و مؤمنی بود و حالا خطایی هم کرده بود؛ اما چون این فرد قوم‌وخویش است و با او منفعت مشترک دارید و فردا جلوی شما را می‌گیرد و و ممکن است قضیّه‌ای [میان شما] باشد، این کار را انجام نمی‌دهید! خیلی مسئله دقیق است! لذا انسان باید خیلی رعایت کند.

 مرحوم قاضی می‌فرمایند:

آیا شما به آنچه که می‌دانید عمل کرده‌اید که حالا به دنبال سیر و سلوک و مطالب مجهول و قلمبه‌سلمبه آمده‌اید؟! نه جان من! من به شما تضمین می‌دهم و روز قیامت جلوی مرا بگیرید که اگر تک‌تک شما به آن مقداری که از حقایق و ارزش‌ها و واقعیّت‌ها و احکام و آنچه که از شرع بیان شده است، می‌دانید و اطلاع دارید واقعاً جدّی عمل کنید و مطلب را شوخی نگیرید، قطعاً بدانید که برای همۀ شما فتح باب خواهد شد و به مقصود خواهید رسید!

حکایتی از مرحوم شیخ انصاری با عدّه‌ای از مقلّدین‌

 البته باید به آنچه که می‌دانید عمل کنید، و اما آنچه که نمی‌دانید حساب دیگری دارد. قضیّه‌ای را مرحوم آقای شیخ محمّدجواد انصاری ـ رضوان‌اللَه‌علیه ـ برای دوستانشان نقل می‌کردند: