امكان طىّ طریق، قبل از وصول به ولىّ الهى‏

آن بشاراتی را که از استاد خود مرحوم آیةالله حاج سیّد علیّ قاضی طباطبائی شنیده بودم، آثارش را دارم مشاهده می‌کنم، طلیعه‌اش پیدا شده است.

به هر صورت اینها مسائلی و مشکلاتی است که الآن دوستان و رفقا در داخل و خارج با ما در میان می‌گذارند. در همین سفری که ما اخیرا داشتیم، بحمد الله با بسیاری از دوستان حشر و نشر داشتیم؛ مسائل را می‌آوردند و مطرح می‌کردند و بسیار در مطالعه و تدّبر و تعمّق در این کتابها اهتمام داشتند و افراد مُجِدّ و طالبی بودند. مهمترین اشکالی که در این زمینه ما از آنها می‌شنیدیم، همین قضیّه رجوع به فرد ناقص بود، با توجّه به تصریحاتی که خود مرحوم آقا در کتابشان داشته اند مبنی بر اینکه شیطان در اینجا می‌تواند دخالت کند و خطراتی ممکن است برای انسان پیدا بشود و چه‌بسا ممکن است که از طریق انحراف پیدا بکند و خدای ناکرده به بوادی هلاکت سقوط کند!

با توجه به این مسئله اشکالاتی را در تطبیق مصداق با وضعیّت فعلی مطرح می‌کردند و این مطالب را امشب یک قدری بازتر خدمت رفقا و دوستان عرض می‌کنم تا إن‌شاءالله برای جلسه بعد ، به فقره بعد و به بقیّه حدیث شریف عنوان بصری بپردازیم. لذا مجملی از این مطالب را که تاکنون خدمت دوستان عرض نکرده بودم اینجا عرض خواهم کرد.

تسلیم و خلوص نیّت و تفویض امر به پروردگار مهمترین مسئله بین انسان و خداوند است

ببینید مهمترین مطلب و مهمترین مسئله بین انسان و بین پروردگار، عبارت است از تسلیم و خلوص نیّت و تفویض امر به پروردگار در هدایت و دستگیری انسان که این محور تمام حالات و حرکات و سکنات انسان و سالک را در ارتباط با قضیّه سیر و سلوک تشکیل می‌دهد.

انسان باید در تفویض امر و خلوص نیت و تسلیم در برابر مشیّت الهی صادق باشد. خودش را گول نزند. خودش را فریب ندهد. وقتی چیزی را صحیح تشخیص داد دیگر روپوشی نکند! وقتی یک حقیقتی برای او روشن شد دیگر به «لَیتَ» و «لَعَلَّ» و پرده پوشی و نفاق نگذراند! این مسئله، مسئله اساسی است. مسئله مهم برای انسان در ارتباط با سیر و سلوک این است که ـ همان‌طوری‌که در جلسات قبل عرض شد ـ به آنچه که می‌داند عمل کند. برای سالک کتمان معنا ندارد، اخفاء معنا ندارد، قایم باشک بازی معنا ندارد، دورویی معنا ندارد، نفاق معنا ندارد. حقیقتی را که انسان ادراک می‌کند باید به دنبال آن حقیقت برود. این معنا، معنای مهمی است. سالک باید به دنبال مطلوب باشد، یعنی چه؟ یعنی انسان به دنبال آن مشیّت و به دنبال آن تقدیری که خداوند متعال آن تقدیر را برای او مقدّر می‌کند باشد و بر طبق فهم و بینش و یقینی که به‌واسطه جهات مختلف ممکن است برای انسان پیدا بشود، بر آن اساس حرکت کند، این مهم است!