امكان طىّ طریق، قبل از وصول به ولىّ الهى‏

قلب صاف و خلوص نیت عمود خیمه و شرط ورود در مقام ولایت و حرکت إلی الله

پس محور و عمود خیمه ورود در مقام ولایت و حرکت إلی الله، قلب صاف و خلوص نیت است، فقط همین؛ یعنی اگر چنانچه مشیّت الهی در این زمان برای ما بر این نحوه از حرکت تعلق گرفت، اعتراضی نداشته باشیم. فقط این است. اگر مشیّت الهی تعلق گرفت بر حِرمان، اعتراضی نداشته باشیم. اگر مشیّت الهی تعلّق گرفت بر ارتباط با این فرد، اعتراضی نداشته باشیم. چون در هر حال این [شخص] خودش را به خدا سپرده است. می‌گوید: خدایا! آن مقداری که از من توّقع داری، این [از ناحیه من] حاضر است. من در حرکت به‌سوی تو قلبم را در اختیار تو گذاشتم، دیگر بقیّه‌اش به عهده من نیست؛ دیگر بقیّه‌اش در اختیار من نیست. تلاش خودم را می‌کنم. می‌گویی چه‌کار کنم؟ کوله بار خودم را بردارم و بر پشت خود بگذارم و شروع کنم در شهرها گشتن؛ کدام شهر بروم بگردم؟ از این کشور به آن کشور بروم، کجا بروم؟ به کجا سر بزنم؟ در کجا رحل اقامت بیفکنم؟ تمام اینها بر عهده خداست؛ بر عهده ما نیست.

آنچه که بر عهده ماست این است که: ما قلب خود را و دل خود را آن‌چنان صاف و بی غلّ و غش قرار بدهیم که هر آن که مشیّت الهی بر کیفیّت حرکت ما تعلق می‌گیرد، ما هیچ‌گونه اعتراضی و دغدغه خاطری نسبت به این نداشته باشیم. این می‌شود سالک! پس سالک إلی الله آن سالکی است که بین خود و بین خدا طوری قلب خود را صاف کرده باشد که هر نوع تغییر و تبدیلی در آن حرکت هیچ‌گونه تشویشی برای او ایجاد نکند.

آقا به مرحوم آقای حدّاد رسیدند؛ آقای حدّاد می‌فرمایند: «آقای سیّد محمّد حسین! شما باید بروید طهران!» چَشم! مگر روح مجرّد را نخوانده‌اید؟ 

در روح مجرّد ایشان فرمودند: «خیال رفتن به ایران مانند کوفتن کوه‌ها بر سَرَم بود» ¹ و واقعاً هم ایشان همین‌طور بودند. مسائلی را که ایشان در ایران دیده بودند و مصائبی را که با آن قرین بودند، ایشان را بر آن داشت که وقتی به نجف هجرت کنند دیگر خیال مراجعت به ایران را از سر بِدَر کنند. حالا به یک هم‌چنین شخصی استاد ایشان آقای حدّاد دستور می‌دهد که «شما باید به ایران بروید»!