اهمیت مسئلۀ اسم‌گذارى فرزندان در مكتب اسلام

می‌گویند آقا چه اشكالی دارد؟ چه اشكال دارد؟ بالاخره ذكر است، ما برای مرده اربعین می‌گیریم و طلب رحمت می‌كنیم! خب چرا ثلاثین نمی‌گیرید و اربعین می‌گیرید؟ چرا سبعین نمی‌گیرید؟ چرا باید روز اربعین باشد؟ این بدعت است. می‌گویند خب احیای ذكر است كه بالاخره یك‌ذكری است اشكال ندارد، ما در اربعین مرده كه نمی‌آییم كه موسیقی بزنیم، نمی‌آییم عمل حرام انجام بدهیم، خب بالاخره روضه سیدالشّهداء هست و مسأله و طلب رحمت و طلب مغفرت است. خب در منزل بنشینید و طلب مغفرت و رحمت كنید، چرا؟ چرا مجلس تشكیل می‌دهید؟ اگر این سنت، سنت حسنه بود، این چه سنت حسنه‌ای است كه دویست و پنجاه سال در زمان امامت ائمه علیهم السّلام یك مورد سراغ نداریم كه نسبت به این سنّت حسنه تأكید شده باشد؟ یك روایت، دویست و پنجاه سال آقا، مسأله شوخی نیست ها، مگر این كه چشممان را ببندیم و انكار حقایق كنیم، آن یك مسأله‌ای دیگر است.

دویست و پنجاه سال از زمان خلافت خلفای به حق، ائمه علیهم السّلام بگذرد و یك مورد آنها نگویند كه آقا برای پدر ما اربعین بگیرید، یا این كه سؤال كنند كه برای اموات كه از دنیا رفتند ...، چرا نگفتند؟ آیا می‌توانیم بگوییم آنها مسأله را مهمل گذاشتند و فقط بنده یا امثال بنده به این نكته پی بردند؟ آنها نفهمیدند؟ آیا می‌توانیم بگوییم این مسأله مهم كه یكی از مهمترین مسائل در میان اجتماع است، مسأله موتای آنها، هر كسی كه از دنیا می‌رود طبعاً وراث او و خانواده او می‌خواهند تا یك مدّتی یاد او را ادامه بدهند، استمرار بدهند، زنده نگه دارند، اگر كسی پشت سر مرده‌شان حرف می‌زند ناراحت می‌شوند، اگر كسی پشت سر موتایشان ... ناراحت می‌شوند. اگر كسی به آنها می‌گوید آقا لباس سیاه را از تنتان درآورید: آقا این حرفها چیست، خجالت‌بكشید، به ما بی‌احترامی می‌كنید، ما آبرو داریم، ما شخصیت داریم، ما احترام داریم.