كیفیت تدبیر امور ضمن رعایت مقتضاى مقام عبودیت

ولی خدا می‌داند كجای قضیه گیر دارد! حالا شما نماز را می‌خوانید، نیاز نیست ما به شما بگوییم نماز بخوان. طبعاً شراب و این چیزها را هم نمی‌خورید، نیازی نیست كه انسان بیاید فرض كنید بگوید كه جناب حجة الاسلام شما شراب میل نفرمایید اینكه طبعاً معنی ندارد. یا مثلًا امور قبیحه و اینها كه طبعاً انجام نمی‌شود. امور مستحب هم تا حدودی رعایت می‌شود. این مسئله كه صحبت می‌شود ما از این مطالب در زمان مرحوم آقا خیلی می‌دیدیم كه وقتی صحبت می‌كردند دقیقاً می‌زدند به هدف، و همان چیزی كه در خاطر خطور می‌كند و تعلق نفس ایجاد كرده است ایشان همان را مطرح می‌كردند. حالا بعضی‌ها می‌فهمیدند و رد می‌شدند و شتر دیدی ندیدی مسئله را برخورد می‌كردند، بعضی‌ها نه، می‌گرفتند و رِند بودند و عمل می‌كردند و به نتیجه می‌رسیدند. حالا این دیگر به خود كیفیت برخورد افراد در این مسئله برمی‌گردد.

ایشان فرمودند: اتفاقاً من روی این نكته توجه دارم. ایشان نمی‌گفتند در مسائل سیاسی دخالت بكنید یا نكنید. این یك مسئله دیگری است كه بنده در طول مباحث سیاسی گذشته به نظرم آن نظر مرحوم آقا را در این مطالب به عرض دوستان و رفقا رساندم و دیگر تكرارش ضرورتی ندارد ولی به‌طوركلی منظور آقا در این مسئله این است كه شاگرد، چون و چرا در مسائلی كه به او مطرح می‌شود نباید داشته باشد، این است؛ انجام بده، انجام بده. نده انجام نده، ولو تمام دنیا بیایند و بگویند كه وظیفه شرعی شما این است. وقتی یك نفر استاد را به عنوان استاد كامل و ولی مشرف بر مسائل بداند، دیگر حَسن و تقی و زید و خالد و بكر و اینها نباید هیچ‌گونه اثری در وجود او و در اعمال و افكار و در كیفیت بینش او داشته باشند. و ما دیدیم و تجربه كردیم و ضرر آنهایی كه برخلاف دستور مرحوم آقا عمل كردند با چشم خودمان مشاهده كردیم و بیچارگی و بدبختی آنها را با وجود خودمان لمس كردیم كه چطور باختند و مسئله را از دست دادند و آن درّ ثمینی را كه خداوند نصیب آنها كرده بود با این مخالفت‌ها هَباءً مَنْثُوراً به باد هوا دادند! اینها مسئله است.