مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال‏ (۱)

7

ایشان فرمودند: دیگر حرفش را هم نزنی ها، اصلا صحبت این را به میان نیاوركه پشیمان خواهی شد، پشیمان خواهی شد. در حالیكه خود ایشان با بعضی از افراد و دوستانشان اینچنین بودند. اما مطلب ...
علی كل حال این مسئله همین است دیگر حالا ما مطلب را گفتیم. امام صادق علیه السّلام می فرمایند: كه وقتی انسان به این مرتبه ازعبودیت برسد هانَ عَلَیهِ الانْفاقْ. انفاق دیگر برای او آسان خواهد شد.
حساب را نمی‌رسد، به جا انجام می‌دهد ها، نه به غیر جا. این همان موضوع مهمی است كه باید امروز به او برسیم. به جا انجام می‌دهد ولی روی او فكر نمی‌كند. روی او پرونده نمی‌سازد. فكرش را پس ازانفاق دیگر تا سالهای بعد به دنبال او نمی‌فرستد. بابا دادی تمام شد و رفت چه خبر است؟ ما در سال گذشته در فلان روز فلان مبلغ پرداخت كردیم. دیگر تعقیب نمی‌كند. چرا مسئله اینطور است؟ چون قبلًا خود حضرت بیان كردند. تمام گرفتاریها در تمام شرایط، من جمله مسئله‌ی انفاق بر اساس تعلّق نفس پیش می‌آید وقتی كه نفس تعلّق دارد خود را محور و مركز می‌پندارد وقتی كه تعلّق نداشته باشد تبعا این مسئله نیست وقتی كه نفس تعلّق داشته باشد نمی‌تواند از محدوده‌ی نفوذ وجودی خود و آثار وجودی مربوط به خود پا را فراتر بگذارد و در زندان نفس و اثار وجودی خود، خود را مبحوس می‌كند و در این تار عنكبوت خود را گرفتار می‌كند این مال چیست؟ مال همین است، مال این است كه آنچه را كه خدا به او داده است اولًا از خود می‌داند دوماً خود را مالك او می‌داند و سوم از خود فراموش كرده است كه خودت در چه وضعیت هستی؟ توخودت و وجودت و هستی‌ات از دیگری است آنوقت به این عوارض مترتّب از وجود داری تكیه می‌كنی؟
به قول مرحوم آقا وقتی كه به یك چلچراغی، لوستری نگاه می‌كردند می‌فرمودند: خود این لوستر وجودی از خود ندارد آنوقت ما حركت این لوستررا متصّف، به او بدانیم؟ حركت این چلچراغ را مستقل از لوستربدانیم و حركت او را در نظر نیاوریم؟