آثار سوء مباهات و راه‏هاى مقابله با آن‏

مسائلی را كه خدای متعال به یك سالك عنایت می‌كند در حكم ناموس اوست و ناموس را انسان نمی‌آید در معرض دیدگان افراد قرار بدهد. انسان ناموس خود را با تمام توان از دید نامحرم حفظ می‌كند. آن‌وقت این چه ناموسی است كه با حیات و سعادت او بستگی دارد؟ این یك ناموس دنیایی است و دو روز هست و بعد هم از بین می‌رود، این‌قدر انسان رعایت می‌كند. امّا آنچه كه خداوند می‌دهد این‌طور نیست. آقا به دیگران دادند یعنی به من دادند! نه به تو ندادند خاطرت جمع. ما محرم سرّ آقا هستیم! نه آقا جان تو نیستی. ما به آقا نزدیك‌تریم! نه تو نیستی. ما چه هستیم، نه این حرف‌ها نیست. آن كسی نزدیك‌تر است كه واقعاً نه تصنّعاً ـ تصنّعاً كه خوب دیگر حسابش معلوم است ـ واقعاً خود را از همه محتاج‌تر ببیند، از همه پایین‌تر ببیند. به قول مرحوم آقا تمام رفقای ما و تمام دوستان ما در حكم دندانه‌های یك شانه هستند. اگر شخصی یك دندانه بالاتر باشد آن بیشتر در معرض شكنندگی قرار دارد. هان! تا آدم می‌خواهد بزند می‌شكند دیگر، پس باید بیاورد پایین تا نشكند.

یكی از افراد به مرحوم آقا پیغام داده بود ـ در اواخر زمان حیاتشان من هم یك مطالبی به او گفته بودم گرچه توجه نكرد تا اینكه مسائلی برایش پیش آمد ـ پیغام داده بود به آقا بگویید: آقا كار من كجایش ایراد دارد كجایش عیب دارد؟ مرحوم آقا به او فرمودند برو به او بگو هر وقت خودت را یك سر و گردن از بقیه افرادی كه در جلسه‌ات هستند پایین‌تر بدانی آن موقع بلند شو بیا سراغ من. تو الان خودت را به اندازه یك مِنار بالاتر می‌دانی. یك سر و گردن خودت را از بقیه پایین‌تر بدانی، نه اینكه مساوی، آن موقع بلند شو بیا تا به تو بگویم دردت كجاست. ما چه می‌دانیم كه آن فردی كه الان داریم به آن مباهات می‌كنیم در چه مرتبه قرار دارد و در چه مرحله قرار دارد و ارتباط او با خدا به چه نحویست و نفس او با خدا در چه زمینه‌ایست در چه زمینه تعلّقیست. ما نگاه فقط به یك ظاهر می‌كنیم بعد می‌گوییم نه آقا این كیست ما این هستیم، ما فلان هستیم، ما چه هستیم، ما چه هستیم. این هم یك مسئله به همین مقدار.