آثار سوء مباهات و راه‏هاى مقابله با آن‏

مسئله دیگری كه باید در این فقره مورد توجه قرار داد این است افرادی كه به این مرض مبتلا هستند و به دنبال یافتن ظهورات و بروزات دیگران و مقایسه آنها با خود هستند و ظهورات خود را و خصوصیات خود را بخواهند با دیگران ... اینها هیچ‌وقت قدم از قدم برنمی‌دارند. یعنی این مسئله می‌آید و جلوی حركت آنها و جلوی راه آنها را و پرداختن به خود را می‌گیرد. این دیگر فقط همه‌اش چشمش به این و آن است، هیچ وقت نمی‌آید به خود برسد. درست مثل كسی كه رفته در میان یك عدّه كه اینها ناراحتی دارند، یك بیماری اپیدمی دارند، این به جای اینكه بیاید به خود بپردازد، حالا من گرفتار نشوم هی می‌آید سراغ این، هی می‌رود این را معاینه كند، برود آن را معاینه كند، و این هی بیماری دارد می‌آید در دل این، یك وقت خود این هم مبتلا می‌شود. اگر هم نباشد مبتلا می‌شود. خوب اول برو خودت را واكسینه بكن، وقتی واكسینه شدی آن موقع بیا به دیگران بپرداز آن‌موقع اشكال ندارد. در میان جذامی‌ها رفتی اشكال ندارد، در میان وبایی‌ها هم رفتی اشكال ندارد، در میان بیماری‌هایی كه اینها مُسری هستند اینها اشكال ندارد، ولی تا وقتی خودت را واكسیناسیون نكردی واكسینه نشدی هی بیایی به این و آن بپردازی، آن مرض از زیر می‌آید می‌زند و بنیادت را از بین می‌برد. این افراد هم همین هستند؛ كسانی كه بیایند و فقط هی بدنبال این باشند كه این شخص چه كار كرده، آن شخص چه كار كرده، این این را از كجا بدست آورده، این به این مرتبه و موقعیت از كجا رسیده، دنبالش برود. این افراد اصلًا راه به جایی نمی‌برند. مطلب را گرفتی بگیر و به آن عمل كن و سرت را بینداز پایین تمام شد، بقیه‌اش تمام اینها درجا زدن و افتادن و از مسئله به دور ماندن است. از مطلب به دور ماندن است.