عزت و علو پروردگار متعال‏

حضرت می‌گوید الان دوران پادشاهی من است، الان تازه دوره خوشی من است. بیچارگی من و بدبختی من بیست و پنج سال دیگر تازه شروع می‌شود! وقتی‌كه همین شما مردمی كه الان دارید احساس ترحّم می‌كنید، بلند می‌شوید می‌آیید در منزل من را می‌شكنید و برای خلافت، حسنین من را در فشار قرار می‌دهید، همین شما مردم! من الان به فكر آن موقع هستم، مصیبت آن موقع را الان باید چه كار كنم؟ الان كه فعلًا دوران خوشی ماست! ولایت هم كه داریم، تمام عالم هم دستمان است، دیگر چه می‌خواهیم؟! یعنی این حرف‌ها كه غلط است، نسبت به حضرت اهانت است. خدا را داریم، ما خدا را داریم دیگر چه می‌خواهیم؟ شما مردم را هم صد سال نمی‌خواهیم داشته باشیم! لُبِّ ضمیرِ امیرالمؤمنین و نیت امیرالمؤمنین همین است: خدا را داریم صد سال هم چشممان به شما نمی‌خواهد بیفتد، می‌نشینیم در خانه قرآن را جمع می‌كنیم. برای شیعیان واقعی خودم كه بعدها خواهند آمد و از علوم من استفاده كرده و آنها پاهایشان را جای پای من خواهند گذارد، من برای آنها، نه برای شمایی كه برای رفتن به سقیفه روی كول دیگر هم می‌افتادید و زمین می‌خوردید و می‌رفتید! نه، ما اصلًا به شما اعتنا نمی‌كنیم! به شما جمعیت اصلًا اعتنا نمی‌كنیم!

امام صادق علیه السّلام می‌فرماید: آدم زرنگ آن آدمی است كه به آنچه كه در دست‌مردم است نگاه نمی‌كند و آنچه‌را كه در دست مردم است برای عزّت و برای برتری طلبی نمی‌خواهد. در قرآن كریم خدای متعال عزّت را اختصاص به خودش داده و ذلّت را به دیگران نسبت می‌دهد. چقدر در آیات قرآن داریم: ... هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ‌ آل‌عمران، ٦ عزیز اوست. ... وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ‌ البقرة، ٢٥٥ بزرگ اوست، بلند مرتبه اوست و بلندمنشی اختصاص به او دارد. این آیات قرآن سرسری است!؟ همین‌طوری خدا گفته مثل روزنامه و مجله؟! یا نه، وقتی‌كه خدا می‌فرماید: إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً ... یونس، ٦٥ عزّت را فقط باید در خدا جستجو كرد، چه منظوری از این عزّت دارد؟ عزّت یعنی همین، كه امیرالمؤمنین بلند شود بدن پیغمبر را غسل بدهد و بعد به همه بخندد. این می‌شود آن عزّت الهی. بقیه ذلیل‌اند، پست‌اند و خوارند و در ظلمات جهل و در منجلاب عفن دنیا دست و پا می‌زنند! إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً چه كسی از عزّت بدش‌می‌آید؟ عزّت اختصاص به خدا دارد و عزّت برای خداست، همه‌اش هم برای‌خداست. جَمِیعاً تأكید آن الف و لام عزّت را می‌كند؛ همه عزّت، جنس عزّت، ماهیت و طبیعت عزّت و حقیقت عزّت و هویت خارجی عزّت، همه اینها اختصاص به پروردگار دارد و نشان هم دادیم و به همه نمایاندیم و به همه معرّفی‌كردیم.