نحوۀ حفظ و تداوم بخشیدن به حالات معنوی

بنابراین با دخول هلال جدید شهر جدید و ماه جدید متولد می‌شود و دخول هلال اول غروب است. پس اول غروب برای روز قبل است یا برای فرداست؟ برای فرداست. بر این اساس كیفیت نزول مسائل معنوی و مقادیر الهی برای افراد از اول غروب است؛ یعنی اگر انسان بخواهد سرنوشت فردای خود را، سرنوشت خوبی قرار بدهد باید از اول غروب مواظب باشد حرف بیجا نزند سخن بیجا، نگوید حالا ما هر چه كردیم كردیم صبح بلند می‌شویم از اول طلوع فجر نماز صبح را خواندیم روز شروع می‌شود، نه! این‌طور نیست. آنچه را كه به عنوان رزق معنوی برای انسان در بین‌الطلوعین نازل می‌شود از اول غروب آفتاب هی شكل گرفته. مثل اینكه شما می‌خواهید یك هدیه‌ای را برای رفیقتان ببرید سه كیلو سیب گرفتید می‌روید رفیقتان را ببینید و بعد این سه كیلو سیب را هم آنجا بگذارید یا یك شیرینی گرفتید می‌خواهد ببرید منزلش. وقتی‌كه می‌رسید به یك رفیقتان می‌گوید آقا چی گرفتید؟ می‌گویید كه ما این مقدار گرفتیم، آدم دلش می‌سوزد یكی از اینها را می‌دهد به او، به یكی می‌رسد یكی می‌دهد، به یك فقیری می‌رسد یكی می‌دهد دم منزل رفیق دیگر دو تا بیشتر سیب باقی نمی‌ماند. یا اینكه هدیه‌ای را می‌خواهد ببرد یك چیزی را می‌خواهد منزل خودش ببرد از مغازه دو كیلو شكر می‌گیرد اما متوجه نیست این حركتی كه انجام می‌دهد باعث پارگی این ظرف می‌شود و هی اینها می‌ریزد براساس حركت‌هایی كه می‌كند این میزان ریختگی هی كم و زیاد می‌شود وقتی به منزل می‌رسد می‌بیند نیم كیلو از بین رفته است یا نیم كیلو باقی مانده است.

نحوه عمل انسان از هنگام غروب آفتاب آن رزقی را كه باید در بین‌الطلوعین فردا برسد كم و زیاد می‌كند. اگر با یك فرد نامناسبی صحبت كرد یك‌دفعه آن رزق نصف می‌شود فردا بین‌الطلوعین قسمتش نصف است بیشتر نه، برای روز بعد روز بعد. اگر یك غیبتی كرد یك‌دفعه می‌بینید دو ثلثش رفت تا جایی كه ممكن است برای بین‌الطلوعین هیچ چیز دیگر نماند. پس بنابراین آن شب باید برای فردا چه كرد؟ انسان خودش را آماده كند، درصحبت‌های خودش در كیفیت خودش در مطالعه خودش، در ارتباطات خودش در نحوه عبادت خودش، همه اینها برای آن مسئله فردا مؤثر است.