نحوۀ حفظ و تداوم بخشیدن به حالات معنوی

در یك روایت دیگردارند: لَولا تَمرِیجٌ فی قُلوبِكم و تَكثیرٌ فی كلامِكم لَرَأیتُم ما أرَی و لَسَمِعتُم ما أسمَع‌¹ اگر زیاد سخن گفتن در میان شما نبود و اضطراب در قلب، افكار مختلف و گوناگون و تشتّت خاطر و اضطراب در قلب شما نبود ـ عجیب است ـ حضرت می‌فرماید آن را كه من می‌بینم شما می‌دیدید لَرَأیتُم ما أرَی و لَسَمِعتُم ما أسمَع آنچه را كه من می‌شنوم شما هم می‌شنیدید. یعنی قابلیت این را ما داریم منتها كاری كه پیغمبر كرد اینكه تكثیر در كلام نداشت، تمریج در قلب هم نداشت. ما این دوتا را نداریم؛ هی حرف می‌زنیم نشسته‌ایم هی حرف می‌زنیم بنزین گران شد برنج ارزان شد. آقا شد كه شد، آنجا باران آمد آنجا برف آمد. به من چه ربطی دارد؟! آنجا جنگ شد آنجا صلح شد. آنجا زلزله شد آنجا آوار خراب شد. همیشه در حال صحبت كردن هستیم!

نشسته‌ایم یك دفعه رادیو را باز می‌كنیم ببینیم اخبار چیست؟ آقا نمی‌خواهد ببینید اخبار چیست، بنشین سر جات، بردار یك صفحه كتاب بخوان. یك روایت امام صادق را بخوان یك صفحه كلام بزرگان را بخوان، آخر از آن پیچ بازكردن اخبار چه گیرت می‌آید؟ از این همه نگاه كردن تصاویر مخرّب و مفسد و مضلّ چه گیر ما می‌آید؟ دو ساعت فقط تخیل! این می‌شود تمریج. این فقط یك تصویر نیست كه بیاید و برود این تصویر می‌آید و در نفس جا باز می‌كند می‌گوید من به این زودی نمی‌روم، هستم اینجا، محكم، محكم در اینجا می‌مانم. یك ماه رمضان را رعایت می‌كنیم، صحبت خود را با دیگران در طول روز كمتر می‌كنیم كه به روزه‌مان صدمه نخورد! ببینید ما چقدر در اشتباه هستیم! می‌گوییم روزه می‌گیریم و به واسطه صحبت نكردن و اینكه به غیبت كشیده نشود ارتباط خود را كم می‌كنیم، خب این كار درست. در رفتن به هر جایی احتیاط می‌كنیم، در صحبت كردنها احتیاط می‌كنیم و اثرش را می‌بینیم. همین‌كه ماه رمضان تمام می‌شود روز از نو روزی از نو، دوباره تمام شد، دیگر تمام شد دیگر، ماه رمضان را انجام دادیم، مطلب گذشت. این چه فایده دارد؟