نحوۀ حفظ و تداوم بخشیدن به حالات معنوی

رفقا تصور نكنیم این كه ماه رمضانمان به این كیفیت گذشت این در پرونده ما می‌ماند و آن عملی را كه بعد از ماه رمضان انجام می‌دهم جای خود را دارد، هر كدام حساب خود را! این‌طور نیست این حساب حساب مسلسل است، به هم پیوسته است. اگر بعد از ماه رمضان مانند حال ماه رمضان را داشتیم، آن حال در ما می‌ماند و الّا اصلا انگار ماه رمضانی بر ما نگذشته است! ـ صاف، آب پاكی را ریختم هم رو دست خودم هم شما، تمام شد ـ اگر رعایت آن اعمال و رفتار و مراقبه‌ای كه در ماه رمضان داشتیم و خداوند توفیق داده بود اگر به همان كیفیت بودیم، آن حالات می‌ماند آن حالات استمرار پیدا می‌كند، والّا در روز قیامت نگاه‌می‌كنیم كه اصلا ماه رمضانی بر ما نگذشته است. ای آقا! این همه شب‌های قدر تو سرمان زدیم، قرآن به سر گرفتیم، توسل كردیم. خب خراب كردیم، بعد از ماه رمضان خراب كردیم. آن ماه رمضان آمد و بعد، آن سیل بنیان‌كن توهمات و تخیلات، تمام آن مزرعه‌ها و بناهایی كه در ماه رمضان ساخته و پرداخته شده بود همه را آمد و صاف كرد و بُرد. مگر الان این‌طور نیست؟ یك سیلی می‌آید خانه را بر می‌دارد صاف می‌كند می‌گویید چی؟ وقتی فردا می‌آید می‌گویید هیچ چیز نیست، هی نگاه نمی‌كنید ببینید دیروزساختمان بود، الان هیچ چی نیست تمام شد. دوباره باید بسازید آن ساختمان دوباره نمی‌آید سر جایش، خراب شد رفت، این مسئله است در اینجا.

اینكه بزرگان و اولیاء توجه داشتند و اصرار داشتند بر این اساس بود، در ماه رمضان غذای ما كم بود وعده الهی و مائده الهی بر امساك است، در غیر ماه رمضان ما نباید این مسئله را خراب كنیم نباید عوض كنیم. امام صادق علیه‌السّلام در همین حدیث شریف «عنوان» ـ كه شرحش بعداً خواهد آمد ـ می‌فرمایند: فَإیاكَ أَن تَأكُلَ مَا لَا تَشتَهِیهِ، فَإنَّهُ یورِثُ الحَمَاقَةَ وَ الْبَلَهَ؛ چیزی را كه اشتها نداری نباید بخوری، اگر بخوری احمق می‌شوی، هیچ، صاف! حماقت در شما ایجاد می‌شود. بَلَه یعنی نادانی و كودنی. حماقت یعنی جهالت. انسان احمق به انسانی گفته می‌شود كه مصالح و مفاسد خود را نمی‌تواند تشخیص بدهد، حالا این چه ارتباطی بین غذا و بین نفس و بین فكر است؟ آن بماند در جای خود. این مقدار باید ما توجه داشته باشیم اگر به مقداری غذا خوردیم كه احساس كنیم كه به این غذا تمایل پیدا كردیم بدانیم این غذا كار خودش را ساخته است. یك وقت انسان غذا می‌خورد و وقتی‌كه دست از غذا بر می‌دارد احساس می‌كند چیزی نخورده است سبك است، این مقصود كلام امام صادق است.