لزوم همت بلند و اهتمام سالک به راه و مسیر خود

ولی بزرگان این‌طور نبودند. ولی خدا یك حرف می‌زند این حرف می‌آید در قلب صاف، آن‌طور عكس‌العمل نشان می‌دهد ولی آنكه دارد ... هر حرفی كه مرحوم آقا می‌زند در چشمان اینها كه نگاه می‌كردم می‌دیدم می‌گیرند و شروع می‌كنند به جویدن، هاضمه دارد كار می‌كند! كارخانه مونتاژ دارد مونتاژ می‌كند. بعضی را هم نگاه می‌كردم می‌دیدم صاف است، همانی كه آمده را صاف گرفته، در چشمانش پیدا بود، در شكل و شمایل و صورتش پیدا بود. آنكه می‌خواهد هضم كند با نگاه تردید نگاه می‌كند. دیدید؟ امتحان كردید؟ آنكه می‌خواهد مونتاژ كند صحبت‌ها را، نگاهش، نگاه تردید است. معلوم است كه كارخانه دارد كار می‌كند! دستگاه دارد كار می‌كند! ولی دیگری نه، دستگاهی ندارد كه بخواهد روشن كند یا خاموش كند. همان مطلب می‌آید و همان مسئله را می‌گیرد. این در ذهن جا می‌گیرد و او را حركت می‌دهد. لذا صحبت اولیای خدا در خود مجلس مُحِّول است نه اینكه برود بیرون. این مطلب دیگری است. حالا برود بیرون و ترتیب اثر بدهد آن مطلب دیگری است. ولی در خود مجلس آدم را عوض می‌كند، اگر چهار تا را باز كند، یكی را ببندی یكی باختی، می‌شود بیست و پنج درصد، دو تا را ببندی پنجاه درصد، سه تا را ببندی هفتاد و پنج درصد و آن یكی را هم بسته هشتاد و هشتاد و پنج همین‌طور می‌آید تا درجه را تا كجا، سِت كنی، به همان‌مقدار می‌گیری. قضیه این است. بنابراین اینكه مرحوم آقا می‌فرمودند كسی كه از اول بیاید همان است. منظور ایشان این است كه چقدر این دَرِ نفسش را به روی حقیقت باز می‌كند.

یكی از افراد بود چندی پیش، گفت فلان مطلب را از شما درخواست می‌كنیم. گفتم بسیار خوب، شما فلان قضیه را انجام بده. بعد تلفن زده شد: آقا اگر مشكلاتی داشته باشیم برای این مسئله چه كنیم؟ چی شد؟! كارخانه شروع كرد به كار كردن، می‌گویم این آن دیگر تمام شد. شما سؤال كردی برای این قضیه چه كار كنیم؟ گفتم به فلان‌كس مراجعه كنید. اگر یك مشكل ...! این مشكل دیگر چیه؟ مشكل نفس است. نفس تو مشكل ایجاد كرده و الا تاكسی پانصد تومان سوار می‌شوی و فلان‌جا پیاده می‌شوی و مشكل ندارد. آدرس می‌دهی می‌رویم آنجا و تمام شد. اگر بخواهیم با این نحو باشیم. این یعنی از الان آمده با ده درصد تا آخر هم ده درصد است، نه اینكه رشد نكند، ده درصد است، یك نمازی می‌خواند و ذكری می‌گوید و جلسه‌ای دارد و كاری دارد. همّت باید داشت، به مقتضای آن همّت، درد، نه درد قلابی، درد واقعی.