لزوم همت بلند و اهتمام سالک به راه و مسیر خود

آمدند پیش ایشان كه آقا رساله عملیه بدهید می‌خواهیم از شما تقلید كنیم. بالاخره ما هم آخرتی داریم و نمازی می‌خوانیم. ایشان فرمودند دیگران هستند. گفتند نه آقا نمی‌شود، فقط باید از شما تقلید كنیم! فرمودند: دین شما به من بستگی دارد ای حقه‌بازها؟! بلند شوید و بروید پی كارتان. این را من می‌گویم البته ایشان گفت بروید پی‌كارتان، و ایشان ای حقه‌بازها را نگفتند چقدر مرحوم آقا به ما می‌فرمودند از این افرادی كه می‌آیند دوروبرتان بپرهیزید، از این افرادی كه از این طرف و آن طرف می‌آیند، این دست بوسی‌ها و تملق‌ها و بالا بردن‌ها و سلام و صلوات‌ها. خودشان گرفتار بودند، ها! در تمام مدت عمر با آن افراد، چطور می‌آیند آدم را در یك راهی قرار می‌دهند، آدم را قشنگ كانالیزه می‌كنند در آن مسیر و در آن هدف و فكر، همین‌طور جلو می‌برند. آقا اصلًا خبر ندارد كه چه خبر است؟! چه كسانی دارند می‌برندش و چه كسانی دارند می‌آوردندش؟! آدم باید حواسش جمع باشد، این سلام و صلوات‌ها خیلی بو داردها! این بیاوبروها خیلی بو دارد و خیلی آدم باید مواظب باشد. بزرگان اینجا بار زمین گذاشتند، مسئله به این راحتی و آسانی نیست.

مرحوم آسید احمد گفت: می‌خواهید مرا گول بزنید و مرجعیت گردن من بیندازید؟ این را بدانید ما دو واجب داریم: یك واجب كفایی داریم و یك واجب عینی. واجب عینی مثل نماز می‌ماند. نماز را انسان باید خودش بخواند، كسی نمی‌تواند از انسان نیابت كند بگوید من الان حال ندارم و تو به جای من نماز بخوان! ذكر را باید انسان خودش بگوید. من بعضی از اوقات به رفقا می‌گویم به جای من هم ذكر بگویید، چون من حال ندارم! نه آقا جان ذكر هم واجب عینی است. نماز را باید خودش بخواند و روزه را باید خودش بگیرد و حج را باید خودش به جا بیاورد. البته در جایی كه مستطیع بشود و نتواند باید نایب بگیرد. بعضی كارها را انسان باید خودش انجام بدهد. یك واجب هم داریم به نام واجب كفایی؛ واجب كفایی مثل اینكه یك مریضی و گرفتاری هست احتیاج به بیمارستان دارد بالاخره بایستی یك پزشكی بیاید و این را معاینه كند، حالا اگر این معاینه نكرد كس دیگری معاینه كند ایرادی ندارد، یا فرض كنید یك میتی هست كه باید دفنش كرد، بالاخره این باید دفن بشود و هر مسلمانی دفن كند كفایت می‌كند، این را می‌گویند واجب كفایی. واجب كفایی آن است كه فقط بر عهده انسان نیست، دیگران هم می‌توانند انجام بدهند. مرحوم آسید احمد گفت: اگر جهنم رفتن واجب كفایی است الحمدلله مَن بِه الكفایه در صف ایستاده اند! نوبت به ما نمی‌رسد كه ما بخواهیم با این مرجعیت‌مان به جهنم برویم!