کیفیت سلوک عقلانی

26

اینها یك مطالبی است كه برای ما بیان كردند، آن‌وقت ما در همان زمان سابق زمان شاه می‌دیدیم بعضی از افراد بعضی از اهل علم طهران اینها می‌رفتند جلساتی داشتند، ساعت یازده زمستان كه شش ساعت از شب گذشته تازه درب منزل ما به صدا در می‌آمد. فلان آقا از افطاری و غذا خوردنش گذشته و دیگر به زور داشت راه می‌رفت می‌گوید: حالا كه داریم از سر راه برمی‌گردیم برویم آقای آسید محمدحسین را هم ببینیم! آن موقع فرض كنید كه ما خواب هفتم‌مان را داشتیم می‌دیدیم تازه درب به صدا درمی‌آمد، آقای فلان آمده! آقا تشریف دارند؟ بله هستند، بفرمایید. می‌رفتیم می‌دیدیم مرحوم آقا در كتابخانه مشغول مطالعه بودند. همین امام شناسی را مثلًا در همان زمان‌ها داشتند می‌نوشتند. آخر این اولیای خدا كه بیكار نبودند، شما بلند شدید رفتید آنجا از ساعت پنج تا یازده به هررهرر و كرركرر، معلوم است آنجا دیگر حرف خدا و احیاء ذكر نیست. ما خودمان بعضی از این مجالس را دیدیم اینجا چه خبر است آنجا چه خبر است و از آنجا چه خبر دارید و فلان آقا چه كرد و فلان و دنیا و همین‌طور ... آن‌وقت حالا كه داریم می‌رویم منزل، برویم یك سری به آقای آسید محمدحسین هم می‌زنیم دیگر! بالاخره وسط راه است دیگر، آن‌وقت بیاد یك ساعت، یك ساعت و نیم همین‌طور با ایشان بنشینی، اما خیلی برایمان عجیب بود.
یكی دو مرتبه اتفاق افتاد در همان زمان، یك سال من یادم است وقتی‌كه ایشان احتمال می‌دادند دیگر لابد وقتش مشخص بوده روز فلان، مثلا منزل حاج آقا فلان، تجریش. فرمودند اگر فلانی آمد بفرمایید كه بنده وقت ندارم. خیلی صریح. یك دفعه سر وقت یازده و ربع بود، یازده و نیم بود، تا در زدند: گفتم ایشان گفتند كه من وقت ندارم، مشغول كار و مطالعه‌ام هستم. و واقعاً هم وقت نداشتند، خودمان می‌دیدیم بالأخره اینها افرادی نبودند بخواهند كه همین‌طور سرسری زندگیشان بگذرد. اینها درد داشتند اینها هزارتا بیچارگی داشتند، اینها هزارتا مسئله داشتند، اینها دنبال درمان بودند. آن كسی كه می‌آید از ساعت پنج می‌نشیند به خوردن و تا ساعت یازده همین‌طور به هرهر و ... می‌پردازند درد ندارند. نماز می‌خوانیم روزه می‌گیریم منبر می‌رویم چه می‌كنیم و با همه هستیم.