لزوم فراغت قلب در هنگام تلقی و دریافت مطالب اولیاء خدا

بنده خودم وقتی از مشهد آمدیم به قم به دستور ایشان بود در همین سه سال آخر حیات ایشان، به من فرمودند: ما تصور این را هم نمی‌كردیم كه حتی مثلا روزی بیاید كه ما به قم مهاجرت بكنیم. ایشان آمدند و ابتدا فرمودند: بله یك سفری حالا دو سه ساله‌ای است. ما دو سه سالی كه از این قضیه گذشت نامه‌ای برای ایشان نوشتیم. خُب آن دوسالی كه شما فرمودید این دو سال تمام شده حالا برگردیم دوباره مشهد؟

ایشان هم برداشتند یك جوابی برای ما نوشتند و هر چه می‌خواستند به ما گفتند. «من تو را فرستادم برای این و برای این و ...» و خلاصه شروع كردند. دیدیم كه نه! این رشته سر دراز دارد و الآن هم همین حكم و برنامه وجود دارد.

ولی ایشان در تمام این مدت بیست و یك سال كه در آن وضعیت بودند یك بار من ندیدم و نشنیدم كه خلاصه ایشان نسبت به این مساله مطلبی را اظهار كند و حتی مهاجرت ایشان به مشهد مقدس بعد از انقلاب و ترك مسجد قائم هم، باز به دستور استاد ایشان بود و در آن سفری كه رفتند به سوریه و با استاد ملاقات كردند، در آن جا مرحوم حداد به ایشان فرمودند: كه دیگر اقامت در طهران بس است و شما دیگر به مشهد هجرت كنید و در آنجا هم دیگر خواهید بود. تمام اینها به دستور ایشان است. خُب همین است كه ایشان می‌شود این فرد. وقتی كه شخص در قبال استاد این باشد استاد هم می‌گوید هرچه من داشتم این شاگرد همه را از من گرفت. بی‌خود نیست. یعنی همینطوری فرض كنیم كه انسان بیاید، و یك اسمی و یك شعاری و یك مطلبی و یك دلخوشی و یك خنده و شادی و غمی را و اینها در كنار آن مساله‌ی تربیتی باید باشد. بله درست است. خنده، شادی، سرور و تفریح و ... هستند و اینها همه مظاهر جمال است و جمال بدون جلال نمی‌شود. و كار از پیش نمی‌رود.