تاثیر اعمال و رفتار در صورت برزخى و جنبه ملكوتى نفس

تمام همّت بزرگان و اولیاء خدا و مربیان طریق برای این است كه ما را در همان مرام و ممشایی قرار بدهند كه همیشه احساس ضیق و خجالت و شرمندگی نداشته باشیم. كاری كه همیشه انجام می‌دهیم صاف باشد، شفاف باشد، بتوانیم نسبت به آن در وجدان خودمان، نه در جلوی مردم و با هزار دوز و كلك، در وجدان خودمان خیلی صاف باشیم. نسبت به عملی كه انجام می‌دهیم، بتوانیم نسبت به وجدان خود پاسخگو باشیم. هر وقت كه ما توانستیم وجدان خودمان را آرام كنیم و اعتماد او را به دست بیاوریم، آن وقت می‌شود گفت كه در كارهای خود دارای مراقبه هستیم، و نسبت به آنها توجه داریم. ولی اگر نه، وجدان خودمان را نتوانستیم آرام كنیم، وجدان خودمان را نتوانستیم متقاعد كنیم، فطرتی را كه خدا در ما قرار داده نتوانستیم او را قانع كنیم، نسبت به آن روشی كه در پیش گرفتیم، جلوی مردم هزار و یك دلیل هم بیاوریم، بر فرض كه مردم هم مطالب ما را پذیرفتند، مردم هم گول خوردند، مردم هم نسبت به آنچه كه می‌گوییم قانع شدند، ما در ظلمت هستیم و در قساوت هستیم و در جهنم هستیم. این مسئله یك مسئله و یك قضیه واقعی است.

آیه قرآن می‌فرماید كه: إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً¹ «آن كسانی كه اموال ایتام را می‌خورند، آنها آتش می‌خورند» نه این كه این اموال یتامی تبدیل به آتش خواهد شد. نه، اموال یتامی تبدیل به آتش نمی‌شود، اموال یتامی مشخص است كه چیست، مال یتیم مشخص است، پولی كه یتیم دارد مشخص است، ملكی كه دارد مشخص است، مال التجاره‌ای كه دارد مشخص است، همه اینها مشخص است، پول هم پول است، فرقی نمی‌كند. صد تومان صد تومان است، چه مال یتیم باشد، چه صد تومان مال فرد دیگری باشد، تفاوتی ندارد. ولی آن كسی كه این صد تومان یتیم را صحنه سازی می‌كند و با كلك و دوز در جیب خود قرار می‌دهد، این صحنه سازی كردن، و این نیت خلافی كه دارد الان پیدا می‌كند، نفس همین عمل، آتش است، آتش! اگر یك شخصی چشم بصیرتش باز بشود، چشم ملكوتی و مكاشفاتش مفتوح باشد، وقتی نگاه به او می‌كند، می‌فهمد این آدم آدمی است كه دارد مال یتیم می‌خورد. نیازی به مدرك و قاضی و دادگاه ندارد، نگاه می‌كند می‌گوید: تو داری مال یتیم می‌خوری، الان هم تمام وجودت را آتش گرفته، تمام وجودت در آتش است.