سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)
چگونه امام سجاد علیه السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه به خود نسبت گناه می دهند. شرح فقره: اذا إذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و إذا رأیت کرمک طمعت از دعای ابو حمزه ثمالی. 1 توضیحی راجع به عبارت امام سجّاد علیه السلام در دعای ابوحمزه ثمالی (إذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و إذا رأیت کرمک طمعت). 2 جهنم و بهشت عبارت است از نفس ملکوتی و برزخی اعمال و کردار انسانها. 3 تنازل پیامبر أکرم صلی اللَه علیه و آله وسلم و اولیاءالهی از مقام مصاحبت با پروردگار ،برای دستگیری و هدایت انسانها از سخت ترین امور می باشد. 4 أدنی ادراک و معرفت افراد،نسبت به حقایق دینی ایشان را از ورود به دنیا و تعلّقات آن باز می دارد. 5 ذکر کلامی از مرحوم علامه طهرانی مبنی بر تبعیّت ایشان از دستور استاد خویش نسبت به هدایت و دستگیری افراد. 6 لزوم توجه به امور باطنی و مسائل معنوی بجای مسائل ظاهری در زیارت مشاهد مشرفه. 7 حمایت خالد ابن ولید از خلیفۀ اول مانع از اجرای حدّ و قصاص بر او در جریان قتل مالک ابن نویره شد. 8 نفس أعمال خیر و شرّ انسانها سبب خلق بهشت و جهنّم ایشان می گردد. 9 امام سجاد علیه السلام که از او ترک أولی متصوّر نمی باشد چگونه به خود نسبت گناه می دهد. 10 ذکر حکایتی در ارتباط با استبصار و تغییر حال زنی که قصد آزار رساندن به موسی ابن جعفر علیه السلام را داشته است.
مرتب سازی:
سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)
2أعوذ باللَه من الشيطان الرجيم
بسم اللَه الرحمن الرحيم
الحمدلله رب العالمين
و صلى اللَه على نبينا ابوالقاسم محمدصلّى اللَه عليه و آله و سلّم
و على آله الطيبين الطاهرين
و لعنه على اعدائهم اجمعين الى يوم الدين
آن بحث مستمر عنوان بصری را كه خدمت رفقا صحبتش بود، و این را مطرح نمیكنیم، و به آن وعدهای كه در شبهای ماه مبارك داده شده بود به آن، اگر خدا بخواهد جامه عمل بپوشانیم.
اگر رفقا در مباحث شبهای ماه مبارك در شرح دعای عالیه المضامین، ابوحمزه ثمالی پیگیری داشتند، به خاطر دارند كه صحبت در یكی از فقرات این دعا ناتمام ماند و در شب آخر ما وعده دادیم كه تتمه صحبت را در اولین جلسه، خدمت رفقا داشته باشیم.
صحبت ما در شبهای ماه مبارك در حول و حوش این فقره شریفه از دعای ابوحمزه بود كه حضرت عرضه میدارد اذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و اذا رأیت كرمك طمعت وقتی كه به گناهانم نگاه میكنم حالت جزع و فزع و وحشت مرا فرا میگیرد.
خدمت رفقا عرض شده بود كه فزع با نگرانی تفاوت دارد، فزع با دلهره تفاوت دارد. فزع آن نهایت مرتبه پریشانی را میگویند، نهایت درجه وحشت را میگویند. در روز قیامت آیه شریفه نسبت به گناهكار نسبت به مومنین دارد (وَ هُم مِن فزعٍ یومئذٍ آمِنُون) یا بنابر بعضی از قرائتها (وَ هُم مِن فَزعِ یومئذٍ آمنون) هست كه مؤمنین از فزع روز قیامت در امانند، صالحین از فزع در امانند در روز قیامت در امانند نه از نگرانی در امانند، از دلهره و تشویش در امانند، از اشتغال ذهنی در امانند، از وحشت و دهشتی كه برای آنها دست میدهد در امانند، برای چی برای انسان وحشت پیدا میشود؟ برای چه باری انسان دهشت پیدا میشود، چون جهنم را در كنار خود میبینند، آن آتش جهنّم و آن لهیب جهنم، كه عبارت است از: نفس اعمالی كه انسان در این دنیا آن اعمال را در خلاف رضای الهی انجام داده است.