سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

پس امام سجاد علیه‌السّلام وقتی می‌فرماید: اذا رأیت مولای ذنوبی فزعت وقتی من نگاه به گناهانم می‌كنم، خوب، حضرت سجاد علیه‌السّلام گناه خارجی كه انجام نداده؟ حضرت سجاد كه از دیوار مردم بالا نرفته، حضرت سجاد علیه‌السّلام كه بچه‌های مردم را نكشته، حضرت سجاد علیه‌السّلام كه قتل نفس نكرده، حضرت سجاد علیه‌السّلام كه حبس نكرده، حضرت سجاد علیه‌السّلام كه محرمات و این حرفها كه انجام نداده، اینها همه درست، حضرت هم می‌گوید: من این اعمال خارجی كه نفس عمل فیزیكی، نفس آن، عملی كه در خارج انجام می‌شود، بدون آن جنبه باطنی، این را من انجام ندادم، من شراب نخوردم، من زنا نكردم، من قتل نفس نكردم، من چكار نكردم، من این كارها را انجام ندادم، ولی گناه كه به آن عمل نمی‌گویند.

با توجه به این مسائل، گناه به چه می‌گویند؟ به آن نیت می‌گویند، كه البّته در اصطلاح كلامی، به آن قبح فاعلی گفته می‌شود. نه قبح فعلی، اصطلاح كلامیش به آن گناه. قبح فاعلی گفته می‌شود، و مطالبش تمام، در این خصوص رفقا مراجعه كنند به آن مطالب شبهای ماه رمضان در خصوص این مسئله. توضیحات زیاد داده شد. ما این مطالبی را كه امروز خدمت رفقا، عرض كردیم، البته خوب بود، بجا بود، كه یك ماحصلی از آن مطالب به دست بیاید، تا این كه انشاءاللَه به آن نكته حساس، كه پس چی؟ پس امام علیه‌السّلام در نفسش خطای نكرده، نیت خلاف نداشته، نمی‌توانیم بگوییم نعوذ باللَه آن نفس مطهّری كه به مقام عصمت رسیده، آخر چطور ممكن است، مگر می‌شود بین سیاهی و سفیدی را جمع كرد، می‌شود در دو نقطه مقابل، نفس امام علیه‌السّلام به نقطه سفیدی مطلق رسیده است، سفیدی حتی یك قدری كدورت هم پیدا نكرده، حالا چه برسد به اینكه سیاه بشود.

چطور امام علیه‌السّلام، با اینكه از روی جدّ مطلب را فرموده، عرض كرده به پروردگار، و از روی واقع، حضرت این مطلب را به ما فرموده است، این انشاءاللَه دیگر برای مجلس دیگر اگر خدا بخواهد.