سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (1)

امیدواریم كه خداوند، در همه جا و همیشه خودش شاهد، بر ما باشد، و موكّل بر ما باشد، و خودش دست ما را داشته باشد، و در تمام اعمال و رفتار، فقط و فقط به رسیدن به خودش را، برای ما تقدیر كرده باشد، به قول مرحوم آقا می‌فرمودند: در آن وقت، اگر به غیر از ذات این اولیاءخدا واقعا اگر مطالب اینها نبود، یك وقتی به من می‌گفتند: كه اگر این مثنوی نبود، معلوم نبود، ما چكار می‌كردیم، اگر این مولانا نبود، ما نمی‌فهمیدیم چكار می‌كردیم.

یك شب از شبهای ماه رمضان یادتان می‌آید، من یك داستانی را نقل كردم از یك سیدی كه رفت، به نجف، و اول رفت، وادی السلام. یك شخص دیگری را زیارت كرد، و بعد می‌گفت كه: من اوّل، او را باید زیارت كنم. و سر قبرش بعد به زیارت أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام بروم، یادتان می‌آید، بدانید، جالب اینجاست كه آن عالمی‌كه در مشهد داشت، این مطلب را می‌گفت: معلوم است، خودش قبول داشت والا اگر قبول نداشت، كه نمی‌گفت! كه سر وصدای یك نفر درآمد، یك شخصی كه در كنار من نشسته بود و نمی‌دانم الان‌ حیات دارد یا ندارد، یكی از علمای مشهد بود، و او همان جا اعتراض كرد و گفت این چه حرفی است كه شما دارید می‌زنید.

و مرحوم آقا خیلی ناراحت شدند از این حرفها، یعنی شخصی كه هشتاد سال سنش گذشته و می‌گوید: كسی كه دو قران به تو داده، حالا در وادی السلام نجف است، وقتی كه نجف می‌روی اول نرو زیارت أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام، اول باید بروی زیارت او، خدا اگر فهم ما را زیاد كند، فهم زیاد بشود، درك زیاد بشود، معرفت زیاد بشود، آن بنده خدایی كه به تو كمك كرده، انشاءاللَه در جلسه بعد این مطلب را به آن خواهیم پرداخت اگر هم یادمان رفت رفقا یادآوری كنند كه آن شخصی كه به تو كمك كرده اگر ولیت أمیرالمؤمنین علیه‌السّلام نبود دست در جیبش نمی‌كرد، و این خیرش به تو نمی‌رسد. این خیرها همه از یك جا نشأت می‌گیرد. منتهی، خوب، دیگر چشمها بسته، و فهمها از ادراك این مسائل قاصر است.