سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

توضیحات:

چگونه امام سجاد علیه السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه به خود نسبت گناه می دهند. شرح فقره: اذا إذا رأیت مولای ذنوبی فزعت و إذا رأیت کرمک طمعت از دعای ابو حمزه ثمالی. 1 کلام امام معصوم علیه‌السلام عین صدق و واقع بوده و امام در خطاب با پروردگار متعال مسامحه و شوخی نمی‌کند. 2 تفسیر آیه شریفه «و الشعراء یتبعهم الغاوون» 3 مدح و تمجید ائمه علیهم‌السلام نسبت به افراد بر اساس موقعیت فعلی آنها می‌باشد نه گذشته یا آینده ایشان. 4 علی‌ابن‌ابی‌حمزه‌بطائنی وکیل امام موسی‌بن‌جعفر علیهماالسلام با انکار ولایت و امامت امام رضا علیه‌السلام مورد لعن حضرت و شیعیان واقع شد. 5 ظروف و شرایط خارجی مانع از به فعلیت رسیدن ظاهری بسیاری از خصوصیات و رذائل نفسانی که در کمون ذات افراد قرار دارد می‌شود. 6 پیامبراکرم صلی اللَه علیه وآله وسلم در مدح حسان‌بن‌ثابت به خاطر سروده نغز او در روز غدیر می‌فرمایند: در سرودن این اشعار روح الامین در قلب تو دمید و تو مؤیّد به روح الامین هستی مادامی که با ما اهل بیت می‌باشی. 7 از جمله افرادی که پس از رحلت پیامبر اکرم صلی اللَه علیه وآله وسلم علی رغم اعتراف به ولایت امیرالمومنین علیه السلام در روز غدیر میل به سمت خلفاء پیدا کرد حسان‌بن‌ثابت بود. 8 ذکر تشبیهی لطیف در بیان کیفیت زنده شدن روح و قلب افراد. 9 فزع در کلام امام سجاد به چه معنایی می‌باشد؟ 10 بیان علت و کیفیت فزع انسانها در روز قیامت بر اساس آیه ((لایحزنهم الفزع الاکبر(( 11 تفسیر آیه شریفه ((و کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا(( 12 فرار انسانها از واقعیت و حقیقت وجودی خویش در دنیا سبب فزع ایشان می‌شود. 13 شرح و تفسیر کلام امیرالمومنین علیه‌السلام به مالک اشتر به عنوان حاکم مصر: بهترین اوقات خود را برای ارتباط با پروردگار قرار بده 14 صاحب اختیار و قیم دین امام معصوم علیه‌السلام می‌باشد و هر یک از افراد تنها باید براساس وظیفه و تکلیف خویش عمل نموده از دلسوزی‌ها و انجام امور خارج از تکلیف خودداری کنند. 15 بیان احوال افراد فاسق و کافر در هنگام قبض روح شدن. 16 چگونه امام سجاد علیه‌السلام با وجود دارا بودن مقام عصمت مطلقه و صدق محض در گفتار به خود نسبت ارتکاب گناهان می‌دهند؟ 17 سخن استاد طهرانی در ارتباط با لزوم داشتن خلوص نیت در انجام کارها. 18 اعمال خارجی افراد ملاک حسن و قبح و عقاب و ثواب ایشان نبوده بلکه نی

در حال بارگذاری...

00:00:00

پخش صوت

سرّ انتساب گناه به خود در مناجات ائمۀ معصومین علیهم السلام (2)

33

خوب، خیال می‌كنم مطلب امام سجاد را دیگر انشاءاللَه تمام كرده باشیم؛ البته باز یك مطالبی برای حول و حوش این هست دیگر، آنها را خود رفقا دیگر تقبل می‌كنند و راجع به آن صحبت می‌كنند، فقط من سر نخ را دادم دستشان تا اینكه این نقطه ابهام را متوجه بشوند، آن كلام امام سجاد كه حضرت فرمودند: وقتی من به خود نگاه می‌كنم، به فعلیت ذاتی برمی‌گردد، یعنی ذات من همین است، گناهكار است، رشوه می‌دهد، هر عمل خلافی انجام می‌دهد، این بر اساس موقعیت ذاتی خودم است، این موقعیت ذاتی را امام سجاد می‌فهمید، أمیرالمؤمنین می‌فهمید، سیدالشهدا می‌فهمید، پیغمبر می‌فهمید.
پیغمبر با آن دم و دستگاهش می‌گفت: «إِلَهِی وَ إِلَهَ آبَائِی لَا تَكِلْنِی إِلَی نَفْسِی طَرْفَةَ عَینٍ أَبَداً»¹ این همان عبارت امام سجاد است، خدایا یك طرفة العین من را به خودم نگذار، مگر من رسول خدا انسان نیستم، مگر عقل ندارم، مگر وجدان ندارم؟! نه، از من رسول خدا، تو دست عنایتت را قطع كنی، یزید بن معاویه می‌شوم، عین یزید بن معاویه می‌شوم.
لذا پیغمبر بیش از همه به این واقعیت رسیده و تنش می‌لرزد، لذا أمیرالمؤمنین در مسجد كوفه زار می‌زند و می‌گوید: «الهی أنا الفقیر و انت الغنی» تئاتر در نمی‌آورد، هنرپیشگی نمی‌كند، بازیكن نیست، أمیرالمؤمنین در مسجد كوفه بازی نمی‌كند، واقعیت را دارد می‌گوید، كسی كه واقعیت را نگوید نمی‌تواند اشك از چشمش بیاید، این كار كار هنرپیشه‌ها است، آن چنان گریه می‌كنند كه آدم به حالشان گریه می‌كند! بابا دروغ است، حالا پیاز چكانده در كله‌اش، من این چیزها را بلد نیستم، حالا یا خودش را به آن شكل در می‌آورد، موقعیتش را عوض می‌كند، اینها كار آنهاست، ولی أمیرالمؤمنین كه هنرپیشه نیست، أمیرالمؤمنین دیگر مجاز نیست، وقتی‌در محراب ضجه می‌زند واقعا ضجه می‌زند، مثل مادرِ بچه مرده، آن مادری كه فرزند مرده، آن پدری كه فرزند روی دستش دارد جان می‌دهد، آن درد از دست دادن فرزند را می‌فهمد نه من و شما، ما نمی‌فهمیم! ما یك تصوراتی داریم، آن مادری كه جنازه بچه‌اش روی دستش دارد جان می‌دهد، آن حالتش حالت واقعی و حقیقی است، نه آن تصوری كه من دارم الان از او می‌كنم، او واقعیت ندارد، یك تخیل داریم، أمیرالمؤمنین آن حالت را دارد كه این طور اشك می‌آید، امام سجاد آن را دارد، سیدالشهدا آن را دارد.
1. كافى ج ٧ ص ٢