تبیین صحیح معنای «زهد و تقوا» و حکمت تشریع مساله ازدواج

پس راه خدا نزدیكترین راه و سهلترین راه است، آنچه را كه برای جسم ما در هر موقعیتی لازم است راه خدا می‌گوید بایستی كه نسبت به آن اقدام كنی، اگر برای تو بیماری پیش آمد راه خدا می‌گوید باید پیش متخصصش بروی آیا این سخت‌ترین است؟! اگر می‌خواهی چیزی درست كنی، باید بهترین را درست كنی؟ آیا این راه خدا موجب صعوبت كار است؟ اگر می‌خواهی شغلی را انتخاب كنی باید آن بالاترینش را در نظر بگیری، می‌خواهی بروی درس بخوانی وارد حوزة علمیه می‌خواهی بشوی، علوم آل محمّد را می‌خواهی در پیش بگیری به آنها می‌خواهی بپردازی باید به مرتبة اجتهاد برسی و كمتر از اجتهاد را نمی‌پذیرند آیا این صعوبت دارد؟! به بالاترین رسیدن صعوبت است؟! وقتی كه می‌خواهی در دانشگاه بروی باید به آن بالاترین مرتبة دانش و اطّلاعات باید دسترسی پیدا بكنی، آیا این صعوبت دارد؟! رسیدن به برترین، رسیدن به كاملترین و رسیدن به آن نقطه‌ای كه این نفس می‌تواند و استعداد دارد به آن نقطه برسد، این كجایش بد است؟! این بد است؟! این سخت است؟! این خلاف مسیر عالم خلقت یا مسیر عالم تكوین است؟! در آن روزی كه بدن تو احتیاج دارد به این مقدار از انرژی، به این مقدار از غذا به این مقدار از مواد، امروز باید او را برسانی، فردا بدن تو به این مقدار نیاز ندارد، راه خدا می‌گوید یك وعده غذایت را باید حذف كنی، این صعوبت دارد؟ این مشكل است؟ یا نه این عین واقع و عین حقیقت و عین انطباق مسیر با تكوین است و هر شخصی برای خودش پزشك است، هر شخصی خودش می‌داند الآن در چه وضعیت قرار دارد؟ چقدر باید غذا بخورد؟ كی باید بخورد و كی باید دست بكشد، كی باید امساك كند.

مرحوم آقا كه می‌فرمودند هفته‌ای در ماه چهار روز روزه بگیرید یا اینكه به بعضی‌ها می‌فرمودند هفته‌ای دو روز را روزه بگیرید، این روزه گرفتن آیا به معنای مشقت یا به معنای تحمیل یك امر شاقّ و صعبی است؟ یا این كه برای سلامتی خودش می‌گویند؟ نمی‌خواهی نكن، چهار ماه روزه نگیر، این قدر بخور و خیلی خب این چه اثری بر این قضیه مترتب می‌شود؟ وقتی كه بزرگان دستور غذایی می‌دادند به شاگردان خودشان این نفعش به چه كسی می‌رسید؟ به خود او می‌رسد، آن وقت بلند نمی‌شود فردا بیاید بگوید آقا برای نماز شب نتوانستم بلند شوم، می‌گویند شام چه خوردی؟ رفته بودیم مهمانی، این را خوردیم، این را خوردیم، فیل هم بود نمی‌توانست بلند شود تو كه دیگر حالا جای خود داری، خب معلوم است با یك همچنین وضعی این بدنی را كه خدا قرار داده، این وضعیتی را كه او قرار داده، یك اقتضائی می‌كند و اقتضاءش این است كه شب سبك بخوری، شب چیز سنگین نخوری، زود بخوابید، خواب را قبل از نصف شب حتماً قرار بدهید، یك ساعت خواب قبل از نصف شب‌با چهار ساعت خواب بعد از نصف شب می‌تواند برابری كند، بعد از نصف شب دیگر آن فشاری كه نباید به مغز بیاید، آمده، خواب بعد از نصف شب دیگر فایده‌ای ندارد، شب نمی‌تواند این سلولها را در خواب جبران كند، این مربوط به خواب قبل از شب است. خب گوش نمی‌دهند، صحبت می‌كنند، می‌نشینند به حرف زدن، فلان مهمان می‌رود می‌آید و همیشه كسانی و مسائل دیگری كه امروزه .... بالاخره از این تفنّنها و سرگرمیها خیلی زیاد است، نتیجه این می‌شود ساعت ١٢، ١، ٢ تازه می‌گیرد می‌خوابد و بعد چیزی باقی نمی‌ماند و بعد هزار تا مرض و مشكل اعصاب و چیزهای دیگر ...