تببین جامع و کامل حقیقت واقعۀ عاشورا توسط مرحوم علامه طهرانی

وقتی كه این روح مجرّد را بنده مطالعه كردن و آن چه را كه راجع به مرحوم حدّاد ایشان نوشته بودند كه حالت بهجت عجیبی برای ایشان حاصل می‌شد مخصوصا در روز عاشورا، و از شدّت آن حالت بهجت اشك از چشمان ایشان مانند ناودان می‌آمد و كسی نمی‌توانست با ایشان تكّلم كند و صحبت كند و ایشان مجال نمی‌دادند كسی با ...! این چه بهجتی هست، آیا خنده است؟!!

این كسانی كه اعتراض می‌كنند و از روی نادانی بر این مطالب خرده می‌گیرند باید از آنها سؤال كرد كه آیا منظور مرحوم آقا رضوان اللَه علیه كه حالت بهجت عجیب به ایشان دست می‌داد و دانه های اشك همین طور، از این خنده است كه خب خنده كه آدم اشكش نمی‌آید! حالا بعضی از خنده هااست كه آدم یعنی ایشان می‌خندیدند، شاد بودند همان طوری كه ما شاد هستیم، خوشحال شدیم، خوب شد كه این قضیه انجام شد، خیلی خوب شد! این طور بوده؟ خب مسئله این طور نبوده و این اتهّام و تهمت است. این حالت بهجت چیست و آیا حتما حالت بهجت توأم با اظهار شادی كردن باشد؟! كف زدن باشد و اظهار خوشحالی كردن باشد یا این كه بهجت به معنای انبساط نفس و انبساط قلب و احساس لذّتی است كه آن لذّت با هزار و هزارها مظاهر لذّت نمی‌تواند به دست بیاید، به دست بیاید! وقتی كه انسان از یك چیزی لذّت می‌برد؟ خب از چه لذّت می‌برد؟ باید یك مظهری داشته باشد دیگر! یا فرض كنید كه انسان آن چنان تشنه است كه سر از پا نمی‌شناسد برای رسیدن به آب و وقتی كه به یك آب خنكی كه درون پارچ ریختند و یخ هم در آن ریختند و جلوی آن گذاشتند و انسان همین طور خود را می‌اندازد بر روی او، آن احساس لذّتی كه برای او پیدا می‌شود، یا این كه غذایی می‌خورد، یا این كه لذّات دیگری كه در این دنیا هستند و مردم به آن لذّات مشغول هستند و متنّعم هستند. آن لذّت و شعف و انبساطی كه برای این افراد در این گونه موارد می‌شود از این قبیل است و از این قسم است كه خب این كه ما می‌دیدیم این جور نبود، از این قسم نبود، خب این اتّهام است، این اتّهام است.