ضرورت نگاه جامع به طول حیات ائمه علیهم السلام و عدم اکتفا به مصائب ایشان

امشب ما داشتیم می‌آمدیم در این خیابان‌ها نگاه كردم در همین خیابان بزرگ كه هست از میدان ژاله به ... دیدم در این خیابان‌ها از هر چند تا مغازه یكی مغازه شیرینی فروشی است. افراد دارند می‌آیند بی‌توجّه، پُر! فلان شیرینی، فلان عنوان فلان عنوان، تمام هم نمی‌شدند. مثل اینكه مردم این ایام محرّم و صفر تازه اشتهایشان برای شیرینی بیشتر باز می‌شود! این مغازه پُر پُر بود. به این رفیقمان گفتم آخر اینها خجالت نمی‌كشند؟ اگر پدرشان می‌مُرد، اگر یكی از عزیزان ایشان می‌مُرد مغازه را نمی‌بستند نمی‌گفتند به خاطر فوت فلان كس ما تا موقع فلان تعطیل هستیم؟ انگار ما اصلًا فرهنگ نداریم و فقط باید مادّیات بر فرهنگ ما حاكم باشد! چرا باید شیعه در ماه محرّم و حرام مغازه‌های شیرینی فروشی داشته باشد؟ چرا؟ چیزهای دیگر بفروشد، نان روغنی بفروشد، از آن چیزهایی كه از نظر عرف تفنّن به حساب نیاید، تفریح به حساب نیاید. چرا؟ این چیزهایی است كه باید گفت به مردم، باید آنها را متوجّه كرد و البتّه شاید هم مطّلع نیستند، جاهل هستند نه اینكه معاند باشند ولی باید به آنها گفت.

یك روز مرحوم آقا در همین محرّم و صفر بود و اتّفاقاً روز شهادت یكی از ائمّه بود یا در غیرمحرّم و صفر بود ولی روز شهادت بود. از اصفهان آمده بود و چند جعبه گز از اصفهان آورده بود برای مرحوم آقا و داده بود به یكی از این افراد و وقتی به مرحوم آقا گفتند ایشان فرمود: رفت یا نرفت؟ گفتند هنوز نرفته است. گفت: برو به ایشان پس بده و بگو دیگر تا آخر عمر من از تو هدیه‌ای را قبول نخواهم كرد. امروز روز شهادت امام است برای من گز می‌آورید؟! این روش روش بزرگان بوده است، یاد می‌دهند به ما ادب به ما یاد می‌دهند، قانون به ما یاد می‌دهند. ارزش‌ها را برای ما روشن می‌كنند، روشن می‌كنند كه امروز ... گفتند: اگر پدرت هم امروز از دنیا رفته بود تو گز می‌آوردی؟ یا مصیبت دیده هستی؟! مصیبت زده هستی و باید امروز را در حال مصیبت و در حال حزن باید باشی. این یك مسئله طبیعی است و باید این مسائل روشن بشود و خصوصّیات آن باید برای مردم گفته شود.