حجیت ذاتی قول و فعل اولیاء خدا

اگر ما بودیم چكار می‌كردیم؟ می‌گفتیم راست می‌گوید دیگر! این ٩٩ تا بز دارد و این یكی دارد، این زور می‌گوید. فعلًا اینجا هر كسی زور بیشتر دارد حرفش پیش‌تر است، گفت كه بله! بله! مسأله همین‌طور است! حق با تو است! حق با تو است! قالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤالِ نَعْجَتِكَ إِلى‌ نِعاجِهِ وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ ... ص، ٢٤ بیخود كرده یك همچنین حرفی زد است! به تو ظلم كرد است! به او ندهی! آن یكی را برای خودت نگه دار! نده‌ إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ‌ این شركا، خیلی از اینها آدم‌های ظالمی هستند! مال مردم را می‌گیرند می‌خورند، بالا می‌كِشند، صدایش را هم درنمی‌آورند، با شریك تقلب می‌كنند، چه می‌كنند و ظلم می‌كنند!

بله گفت به او ندهی! بردار برو! یك دفعه حضرت داوود؛ دید این دو نفر محو شدند! ا! اینهایی كه اینجا نشستند و دارند با او حرف می‌زنند و طرح دعوا و شكایت كردند، نیستند! دید عجب! پس اینها آدم نبودند! انسان نبودند! آن وقت، آن تغییر نفسانی، و تبدل نفسی و روحی در حضرت داوود یك دفعه پیدا شد:

عجب تو به چه حقّی آمدی این حكم را كردی؟ حالا چون این نود و نه تا بز دارد، پس آن ظالم است؟ تو كه یكی داری ... نه! شاید این صد تا داشته، و آن دیگری یكی از اینها را دزدیده! طرف یك گوسفند را برداشته و دزدیده، حالا می‌گوید برای من است! هان؟! اینجا باید آدم حواسش جمع باشد. ظاهر مسأله می‌گوید این نود و نه تا بز دارد، خب این برادر یك راس داشته است، یكی داشته است.

می‌گویند: آن موقع‌ها، یك وقتی دنبال یكی افتاده بودند كه خانه‌هایش را مصادره كنند. این مطلب را یك نفر كه خودش در آن مجلس حضور داشت به من می‌گفت، می‌گفت مطرح شده بود فلانی شش تا خانه در تهران دارد، یك نفر كه البتّه الآن فوت كرده است خدا خودش می‌داند با بندگانش چه كند ... بله، همه هم او را می‌شناسیم، آنجا نشسته بود گفت نه دروغ می‌گوید! هفت تا خانه دارد!