حجیت ذاتی قول و فعل اولیاء خدا

روی این جهت، همان‌طوری كه طبق آیات قرآن؛ خدمت رفقا عرض شد كلام انبیاء الهی و اوصیاء آنها و معصومین علیهم السلام حجیت ذاتیه دارد، یعنی ذاتاً حجّت است و مكلَّف و مورد خطاب، هر كسی كه می‌خواهد باشد، واجب است مطلب آنها را بپذیرد. هر كسی می‌خواهد باشد. مشروط به این كه آن فردی را كه به او امر می‌كند پیامبر الهی و یا اینكه معصوم باشد. و همین مسأله، در مورد رسول خدا هم ساری است. خداوند راجع به پیامبر صلی اللَه علیه و آله می‌فرماید: وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ النجم، ٣ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌ النجم، ٤

كلام پیغمبر، نطق پیغمبر، از روی هوی نیست، خلط بین حق و باطل نیست، از روی شعار نیست، از روی احساسات نیست، از روی شهادت عدول مؤمنین نیست، از روی زمینه سازی نیست، از روی تئاتر و بازی كردن نیست‌ وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‌ از روی هوا نیست. پس از روی چیست؟ از روی انكشاف واقع است، یعنی آن واقع را می‌بیند إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى‌ وحیی است كه به او شده. پس پیغمبر از خودش دخالت در یك مسأله نمی‌دهد. در جلسه قبل خدمت رفقا عرض كردم كه پیغمبر حتّی مشرِّع هم نیست.

این مسأله را برای بعضی از فضلاء و دوستان عرض كردم كه رفقا و كسانی كه حضور دارند چه در این مجلس و چه در مجالس آینده، چون در مجالس آینده مطلب خیلی دقیق‌تر و مشكل‌تر می‌شود مطالبی را كه به ذهنشان می‌رسد، چون نمی‌شود در مجلس مطرح كرد لذا مطالب را بنویسند و به دست من بدهند، تا من در مجلس بعدی این اشكالات را مطرح كنم و در همان جا جواب بدهم كه به تأخیر نیافتد و مطالب با اشكال و ابهام جلو نرود. هركسی اگر مطلبی دارد چه از فضلا و چه از سایر افراد و دوستان و رفقا، مطلبی كه به نظرشان می‌رسد. بالاخره مطالبی است كه برای عموم مطرح می‌شود و همه حق دارند كه نسبت به آن مطالب اظهار نظر كنند.