حکم اللَه و فعل اللَه بودن قول و فعل اولیاء الهی

ما نمی‌دانیم!

چرا نمی‌دانی؟ خب باید بدانی! این دانستن مال امشب است. مال اینجاست. كه ما بیاییم و اصل و اساس شریعت، ملاكات احكام، عالم انشاء، تنجّز، فعلیت، اینها را بیاییم بیان كنیم. كه اینها مال شب‌های دیگر است؛ بیان شود.

همان‌طور كه خدمت رفقا عرض شد، مطالبی كه عرض شد، به خاطر حسّاسیت و اهمّیتش، طبعاً در هر جلسه‌ای ممكن است اشكالاتی به وجود بیاورد، سؤالاتی به وجود بیاورد. و البته می‌آید، یعنی در سؤالاتی كه برای بنده می‌آید، معلوم می‌شود دوستان پیگیر این مطالب هستند، و بعد اینها را سؤال می‌كنند، و بعضی‌هایش را خب به طور اجمال بنده جواب می‌دهم و بعضی‌هایش را هم خب سعی می‌كنم در مجلس بعد این سؤالات را مطرح كنم.

یكی از رفقا و دوستانی كه الآن هم حضور دارند در جلسه قبل یك سؤالی مطرح كردند. سؤال به‌جایی هم بود. و سؤال این بود كه بنده قبلا راجع به مسئله أسامة بن زید كه رسول خدا در هنگام رحلتشان فرمودند: جهّزوا جیش أسامة؛ جیش اسامه را تجهیز كنید، و بروید، با اسامه خارج بشوید و به سوی سرحدّات بروید و از مدینه حركت كنید. و ظاهراً منظور رسول خدا این بود كه مدینه را از منافقین خالی كنند، آن كسانی كه مترصّد هستند كه ببینند قضیه‌ای، واقعه‌ای پیش می‌آید و بیایند آن شیطنت خودشان را انجام بدهند. و اینها نرفتند. همین ابوبكر و عمر نرفتند، قایم باشك بازی كردن و رفتند و آمدند و می‌رفتند و می‌آمدند ... ابوبكرآمده سراغ پیغمبر، حضرت فرمودند: مگر نگفتم شما بروید برای جیش اسامه؟ حضرت تصریح كردند 

یا رسول اللَه! من نمی‌خواستم خبر كسالت شما را یعنی خبر مرگتان را! منظورشان این است! از دیگری بشنوم؛ یعنی منتظرم بمیرید و خودم دست به كار بشوم با همان دوستان و همپالگی‌های خودمان كودتایی كه قرار است انجام بشود بر علیه خلیفه شما، خلیفه به حق شما، آن كودتا را انجام بدهیم.