انطباق کلام اولیاء الهی با تعریف شرع

خب این چی است؟ این دعوت نیست؟ خب حالا آقایان اطباء می‌گویند تكان بخوری حرام است! واقعا هم حرام است، نه این‌كه حرام نیست، حرام است، من این طرف را رد نمی‌كنم، درست است، ولی صحبت سر این است كه با امام رضا چه باید كرد؟ حرف من این است. آیا باید به دستور ظاهری طبیب عمل كرد، یا به دعوت امام رضا؟ امام رضا می‌خواهد بیایی در اینجا چون دیگر عمرت تمام است، خب باید این را انجام داد دیگر.

افرادی كه با سید الشهداء بودند مگر غیر از این بود؟ مگر غیر از این بود؟ در شب عاشورا، مگر سید الشهداء صریحا و علناً نفرمودند كه هركه فردا باشد شهید می‌شود؟ حضرت مخفی نكردند، از این صریح‌تر؟ حتی جایشان را هم نشان دادند. البته قبل از این كه آن جایگاه و منزل و مقام همه را نشان بدهند، این را صریحا امام علیه‌السلام برای افراد، بیان می‌كنند كه: اگر امشب بمانید، فردا شهید می‌شوید، ولی اگر كسی نمی‌خواهد بماند، امشب برود. كسی كه فردا صدای غربت مرا بشنود و در مقام دفاع برنیاید، به روی در آتش جهنم می‌افتد. این حرف را زدند.

حالا می‌گویم كه در جریان كربلا چنین قضیه‌ای اتفاق افتاد، مسئله روشن، كلام امام علیه السلام صریح است، همه هم می‌دانند حضرت خلاف نمی‌گویند، مطلبی كه حضرت می‌فرماید رد خور ندارد. چراغ را هم خاموش كردند، حالا هركس می‌خواهد برود، بلند شدند نگاه كردند دیدند سی چهل تا بیشتر نماندند. تمام شد، همه رفتند، حالا اینها حداقل این‌قدر بودند كه گفتند نمانیم تا فردا صدای غربت امام را نشنویم و گذاشتند رفتند. صحبت من این است، عملی كه این‌ها انجام دادند، آیا عمل این‌ها از نقطه نظر موازینی كه بیان شد چیست؟ حرام است! ولی خب حضرت گفتند كه این را ما به شما بخشیدیم. این را به شما بخشیدیم. در آن شب حضرت یك ارفاقی در واقع می‌شود گفت نسبت به آن‌هایی كه رفتند داشتند. همه آن‌ها عملی كه انجام دادند در آن شب، عمل حرام بود. چون پسر پیغمبر و امام زمان خودشان را در میان این دشمن تنها گذاشتند. این عمل می‌شود حرام.