انطباق کلام اولیاء الهی با تعریف شرع

یعنی امام صادق دارد به او می‌فرماید تو كه می‌گویی الآن حرام است رفتن در آن تنور، الآن من چیزی را می‌دانم كه تو نمی‌دانی دیگر، پس تو أعلمی دیگر! اطاعت اعلم هم واجب است دیگر، مطابق ظاهر، خیلی هم عادی، چیز مهمی نیست، مشكلی نیست. طبق ادله عادی و ادلّه ظاهر هم همین است دیگر. و من در آن موقع كه می‌رفتم این عمل را انجام می‌دادم می‌دانستم كه واقعا حكم اللَه در حق من صرف نظر از آن ذهنیاتی كه دارم همین است، این است، بسیار خب؛ و قس علیه بقیه مسائل و بقیه مطالبی كه در اینجا ممكن است كه مطرح بشود.

امشب می‌خواستم بنده این بحث را تمام كنم. ولیكن ظاهرا باز تقدیر خدا بر تدبیر ما چربید! بعضی موقع‌ها می‌چربد! تقدیری یضحك بتدبیرك! در حدیث قدسی داریم.

ما جوری تدبیر می‌كنیم و او جور دیگری تقدیر می‌كند. شاید خواست خدا بوده كه این مطالب، البته این مطالب را نمی‌خواستم امشب به رفقا بگویم، یكسری مطالب دیگر بود كه می‌خواستم بحث را تمام كنم. دیگر صحبت آمد در یك همچنین فضاهایی و ما هم گفتیم كه هرچه پیش آمد انشاءاللَه خوش آمد. می‌خواستم امشب این بحث را تمام كنم، البته این بحث ادامه دارد، پس چرا در بعضی اوقات خودِ كلام آن‌ها مختلف است؟ در یك وقت یك مطلبی می‌گویند، در یك وقت ... البته باید تا الآن آنچه را كه خدمت رفقا عرض كرده باشیم، دیگر مطلب روشن شده باشد. مطلب دیگر باید روشن شده باشد كه شرع عبارت است از آنچه ما أراد اللَه أن یعمل العبد. آنچه كه اراده خدا تعلق گرفته است بر این‌كه این بنده انجام بدهد. آن اراده گاهی از اوقات بدون ارتباط با ولی است، و صرفا با توجه به ظواهر است، مثل همین تقلیدهای عادی و اصطلاحی و روزمرّه. خب مجتهد ممكن است اشتباه كند، ممكن است هم مطلبش صحیح و درست باشد. یك وقت این است اراده. یك وقت اراده خدا بر این است كه مطلبی غیر از آن‌چه كه این ظواهر، و این تكالیف ظاهری برای انسان تقدیر می‌كند، تدبیر می‌كند، یا ذهن خودِ انسان به سمتی می‌رود، آن اراده خدا غیر از این باشد. مثل آن‌چه كه ما در أفعال انبیاء، ائمه علیهم السلام و اولیاء الهی مشاهده كردیم.