اولیاء الهی مظهر تام اسماء کلیه الهی

حضرت ابراهیم، اسماعیل را احیاء كرد و خودش را هم احیاء كرد. وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ؛ الآن احیاء شدی! تا حالا هنوز كار داشت، فأتمّهنّ، امتحانات را تمام كرد، وقتی امتحانات را تمام كرد، آخرین امتحان چه بود؟ قطع تعلق از بقایای وجود، چون وجود فرزند، وجود باقی است. وقتی كه انسان از فرزند می‌گذرد، یعنی از وجود خودش دارد می‌گذرد، قضیه حضرت اسماعیل آخرین امتحان بود. فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ. پس حضرت ابراهیم در اینجا نه از طرف خدا امر به هلاكت شد، نه خودش امری كه به اسماعیل كرد، امر به هلاكت بود. امری كه از طرف خدا بود امر به حیات بود و إحیاء، و هم امر خودش به اسماعیل امر حیات و إحیاء بود. ببینید! ورق برگشت! تمام دستورات ائمه همه همینطور است. همه این‌ها احیاء است، پس با كدام آیه قرآن منافات دارد؟ حالا آیات دیگر هم در این زمینه هست كه نسبت به انطباق فعل امام بر كتاب كه ما هم فعل امام را بر كتاب منطبق می‌كنیم، منتها با یك منظر دیگر، و با یك دید دیگر؛

پس بنده كی گفتم كه فعل ولی را نباید بر قرآن منطبق كنیم؟ آنچه كه بنده گفتم، این است كه از دیدگاه علم ظاهر، و از دیدگاه فهم ظاهر، اگر شما بخواهید بگویید كه فعل امام علیه السلام را بر قرآن نباید منطبق كرد، باید فعل ولی را منطبق كرد، بنده می‌گویم فعل امام علیه السلام را هم باید منطبق كرد؛ چون كه با فهم قرآن منافات پیدا می‌كند.

اگر شما بخواهید بگویید كه در كلام امام صادق علیه السلام امر به هلاكت نیست، در كلام ولی خدا هم امر به هلاكت نیست، این هم علامتش، این هم نشانه‌اش. اگر شما بخواهید بگویید كه امام مستجمع همه اسماء و صفات كمالیه حق است، به همین دلیل فعل او حجیت دارد، بنده هم می‌گویم ولی خدا مستجمع همه صفات كمالیه حق است، منتها در یك مرتبه پایین‌تر، و در مرتبه پایین‌تر، چه مخالفتی دارد به مخالفت با صلاح و مخالفت با تكلیف؟ انشاءاللَه بقیه مطالب، برای مجلس آینده.