إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

شما كه می‌روید اطاعت از امیرالمؤمنین می‌كنید، شما كه اطاعت از امام زمان می‌كنید و این اطاعت را واجب می‌دانید و مخالفت را عقلا و شرعا حرام و موبق می‌شمارید، مگر شما اشراف بر علم امام زمان دارید؟ سر سوزن به اقیانوس هم ندارید، سر سوزن به اقیانوس! علم اجمالی ما به اینكه امام علیه السلام حقّ است و كلام امام علیه السلام كلام اللَه است و امر امام علیه السلام امر اللَه است، این اقتضا می‌كند كه ما اطاعت از امام زمان را واجب بدانیم، بله؟ غیر از این است؟ همین؛ و الّا اگر شما نسبت به امام زمان علم تفصیلی داشته باشید، دیگر اطاعت از امام زمان نیست، اطاعت از آراء خودتان است، خودتان اطلاع دارید، خودتان می‌دانید این قضیه چیست، دیگر نیاز به رفتن نزد امام زمان نیست.

به طور كلّی اصلا اطاعت برمی‌گردد به مقام إجمال و به علم اجمالی، هر اطاعتی اصلا برگشتش به مسئله علم اجمالی است، نه به مسئله علم تفصیلی. ما نسبت به آنچه كه در درون و در نفس پیغمبر می‌گذرد علم تفصیلی نداریم، ما نسبت به آنچه كه در درون امیرالمؤمنین می‌گذرد علم تفصیلی نداریم، ما نسبت به آنچه كه الآن در درون ائمه می‌گذرد علم تفصیلی نداریم، در عین حال اطاعت از امام صادق را بر خود فرض و واجب می‌دانیم و همین‌طور هم هست، باید اطاعت كرد؛ چرا؟ علم اجمالی منجّز است.

وقتی شما از قرائن و از شواهد و از ادله دیگری به دست آوردید كه امام علیه السلام نفسش نفس ملكوتی است و نفس او مندكّ در ذات پروردگار است، و به واسطه آن اندكاك در ذات پروردگار و استجماع صفات كلیه موجب آن بصیرت و موجب بینائی و موجب روشنایی نسبت به مصالح و مفاسد ما شده است، این قرائن و این شواهد موجب علم اجمالی می‌شود پس هرچه گفت درست است؛ ولی ما اطلاع نداریم، ما نمی‌دانیم الآن این حرفی كه امام زمان علیه السلام می‌زند بر چه اساسی است؟ همین قدر می‌دانیم اطاعت از او واجب است؛ تمام شد و رفت، همین‌قدر هم بس است برای ما، چیز دیگری نمی‌خواهد.