إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

 این مسئله در مورد امام علیه السلام هم به همین كیفیت است. امام علیه السلام از نقطه نظر سعه وجودی، به مرتبه‌ای هست كه نسبت به مراتب اسماء و مراتب صفات باری‌تعالی، در علم اطلاقی حق و در قدرت و حیات اطلاقی حق آن ابراز و اثبات او تجلّی پیدا می‌كند؛ به این معنا كه وقتی امام علیه السلام از یك مطلبی سخن می‌گوید، و نسبت به یك مطلبی ابراز می‌كند، در آن سخن گفتن وابراز امام، تركیب، مونتاژ، اظهار سلیقه شخصی، اظهار سلیقه نفسانی، رعایت مصالح دنیوی، رعایت امور عادی وغیره، هیچ‌كدام وجود ندارد، اینها كه همه برگشتش به مسائل نفسانی است و از این بالاتر و از همه مهم‌تر، اطلاع امام علیه السلام‌