إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

می‌گوید: آقا شما از كجا می‌دانید؟

می‌گوید: بابا من از تو نزدیك‌تر داشتم در این قضایا نگاه می‌كردم، چی چی از كجا می‌دانی؟ از كجا می‌دانی چیست؟ این حرفها چیست؟ می‌گویم نكن، نكن دیگر! بگو چشم!

خیلی خب، وقتی كه امام یك همچنین قدرتی دارد این به چه معنایی است؟ به معنای این است كه التفات كنید كه دیگر اگر خدا بخواهد امشب این بحث راجع به مسئله امام را تمام كنیم و چون ماه‌های مباركه را هم در پیش رو داریم، یك قدری هم راجع به مسائل و مراقبات و مطالبی كه در این أشهُر ثلاثه بزرگان توصیه می‌كردند خدمت رفقا مطالبی بگوییم، گرچه رفقا نسبت به این مسائل بی‌اطلاع نیستند امام علیه السلام وقتی كه با آن علم لایتناهی پروردگار و با آن قدرت لایتناهی پروردگار و با آن حیات لایتناهی پروردگار خودش حی است به حیات او، و قادر است به قدرت او، و عالم است به علم او، با این سه اسم لایتناهی است كه در مقام تربیت و تزكیه به انسان امر و نهی می‌كند؛ یعنی وقتی كه امام می‌گوید نكن، نه اینكه، به من گفته‌اند كه بگو به فلانی این كار را نكند؛ نه! دارم می‌بینم این عمل تو را كه خلاف است و می‌گویم: نكن. دارم می‌بینم این فعل تو را كه مخالف است و می‌گویم: انجام نده. دارم این وضعیت تو را مشاهده می‌كنم و می‌گویم: انجام بده. آنچه را كه برای تو صلاح است، من دارم به چشم می‌بینم و آنچه را كه برای تو فساد است، دارم با چشم خودم می‌بینم، و احساس می‌كنم و لمس می‌كنم.

در این مرتبه عارف هم همین است. عارف هم در این مسئله همین است، چرا؟ چون عارف هم ذاتش مندكّ در ذات پروردگار شده، و نفس او از مرتبه بشریت عبور كرده، بشری كه خواست دارد، بشری كه اراده دارد، بشری كه تمایل دارد، بشری كه سلیقه دارد، بشری كه مصالح را در نظر می‌گیرد، بشری كه حقایق را بر اساس مصالح می‌چرخاند، مطالب را بر اساس مصالح این‌طرف و آن‌طرف می‌كند.