إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

حالا آقا آمده به جای این‌كه متنبّه بشود: این مطلبی كه ایشان راجع به ما گفتند، بعضی دیگر هم انجام می‌دهند، چرا سراغ آن‌ها نمی‌روند؟

به تو چه مربوط است؟ تو استادی یا این استاد است؟ كدام استادید؟

فلانی هم این حرف را زده، پس چرا به او نمی‌گویند؟ چرا برای او این جرم را نمی‌بُرند؟

آقا جان! مجرم هستی، سرت را بینداز پایین. نیستی، بگو آقا من مجرم نیستم، من نگفتم، این حرف اشتباه است، اشتباه به عرض شما رسانده‌اند، ولی وقتی همه می‌دانند، خودت هم از همه بهتر می‌دانی كه این جرم را مرتكب شدی و گوش نكردی، چند مرتبه هم بهت تذكر دادند توجه نكردی، حالا كه دارد این قضیه پیش می‌آید، چرا داری لگد می‌اندازی؟ چرا داری جفتك می‌اندازی؟ هان؟ خب این مطلب را بگیر، و در نفس خودت هضم كن و حلّ كن و آدم شو! چه كسی را بعد می‌توانی پیدا بكنی كه تو را این‌طوری آدمت كند؟ برو پیدا كن! به جای لگد انداختن، برو آدمش را پیدا كن، كه بیاید آدمت كند، بیاید آنجایی كه كسی نمی‌فهمد، همان جا گوشت را بگیرد. برو كسی را پیدا كن كسی را كه دیگر گول خنده‌هایت را نخورَد. برو پیدا كن یك كسی كه گول تواضعت را نخورَد، برو پیدا كن كسی را كه گول نامه‌های با عبارت‌های فریب‌كارانه‌ات را نخورَد، برو یكی را پیدا كن كه گول تواضع ظاهری و تصنعیت را نخورد، برو پیدا كن عیبی ندارد، اگر پیدا كردی سلام ما را هم به او برسان! اشكالی ندارد، ولی اگر نتوانستی پیدا بكنی، دیگر لگد نینداز، جفتك دیگر نینداز، گوش بده! به مطالب توجه كن.

حالا مرحوم آقا آمده به این می‌گوید كه حالا برای ادب كردنش، خب دارد خلاف می‌كند، حرف‌های خلاف می‌زند، دارد فتنه ایجاد می‌كند نباید چهل روز در مجالس بیایی.

چرا ایشان به او نگفت؟

به تو چه مربوط است؟ نمی‌خواهد بگوید. تكلیفت را روشن كن، كه تو شاگردی یا استادی؟ اگر از نظر قیافه هم باشد، به تو استادی نمی‌آید بابا! اگر قیافه هم بخواهی ملاك قرار بدهی، تو همان شاگردی هم زیادت است! تو زیر شاگردی بایستی كه بروی، شاگردی هم خیلی احترام است كه برایت گذاشته‌اند. قیافه هم باشد، قیافه تو به استادی نمی‌آید بابا. خب برو كار را بسنج.