إشراف عینی اولیاء الهی بر مصالح و مفاسد

ذكر یعنی انسان در حال توجّه باشد، حالا چه اینكه ذكری بگوید یا نگوید. همیشه خدا را حاضر و ناظر ببیند. هیچ‌وقت حضور خدا را فراموش نكند. اگر یك شخصی در منزل باشد، انسان چقدر حواسش جمع است؟ چقدر متذكّر است؟ یك مقداری هم به خدا بها بدهد. ما نمی‌گوییم آن‌طور صد در صد، یك مقداری بها بدهد. یك مقداری خدا را هم در این مسائل دخالت بدهد، به دوام! این مسائل باید به دوام باشد؛ نه فقط ذكری به دوام بلكه صمت به دوام، جوع به دوام، سهر به دوام، عزلت به دوام، و همینطور ذكر به دوام. باید اینها دوام داشته باشند، و مقطعی نباشند كه یك روز آدم بگوید، دو روز دیگر یادش برود، سه روز انجام بدهد بعد چند روز یادش برود؛ اگر این‌طور باشد فایده‌ای ندارد.

بنده یك وقتی خیلی وقت پیش، هنوز معمّم نبودم، سنّم حدود هجده نوزده سال بود در خیابان همین قم با یك نفر برخورد كردم، از حرم برگشته بودم، فقط یك سلام به من كرد: سلام علیكم! حال شما خوب است؟ احوال شما؟ از افرادی بود كه مخالف بود، با این مرام مخالف بود، با این مسائل مخالف بود، سابقا از دوستان مرحوم آقا بود بعداً جدا شد؛ فقط یك سلام، حال شما، خیلی مشتاق دیدار و زیارت هستیم، ممنون از لطف شما؛ و بعد رفتیم. تا یك هفته حال من رفت، رفت! نه در نماز دیگر حضور قلب داشتم، نه توجّه داشتم، یك سلام و علیك! آن‌وقت ببینید ما در شبانه روز داریم چه بر سر خودمان می‌آوریم! با هركسی، با هرچیزی، جدال می‌كنیم، تلفن را برمی‌داریم قر قر قر، از آن اول بالای لیست، یكی یكی تمام بیست و چهار ساعت با این تلفن، با آن تلفن، بابا بس است دیگر! سوخت! اگر گوش تو كر نشد، آن تلفن سوخت! ما تلفن نزنیم، یكی دیگر می‌زند، آرام كه نمی‌نشینیم! دائم تلفن زده می‌شود.