مراد از احیای مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام

دیگر از مسائلی كه برای این ایام باید خدمت رفقا عرض بكنیم مطلبی به نظر نمی‌رسد و دیگر چیزی به نظر نمی‌رسد، حالا اگر چیزی به نظر رسید و فراموش كرده بودم ان‌شاءاللَه كه بعدا باز خدمت رفقا عرض می‌كنیم.

امیدواریم كه خداوند همه ما را متوجّه كند و بتوانیم از این ایام مباركه و ایام مخصوصه، حظّ كافی و نصیب اوفی را ببریم، و بدانیم كه این یك سالی كه از ما گذشت، از آن ایام به این ایام، از آن محرّم به این محرّم، از آن مجالس و محافل كه در سال گذشته این موقع ما می‌رفتیم، شركت می‌كردیم و الآن دوباره ما را به آن مجالس به شركت در آن دعوت می‌كنند، چه‌قدر ما توانستیم جلو بیاییم؟ چه‌قدر خداوند توفیق داد كه ما در این زمینه حركت كنیم؟ چه‌قدر خودمان را به زهیر و عابس و حبیب و امثال ذلك نزدیك كردیم؟ به حرّ بن یزید ریاحی چه‌قدر خودمان را نزدیك كردیم؟ به این مكتب چه‌قدر خودمان را نزدیك كردیم؟ به مقام حرّ چه‌قدر خودمان را در این مدّت نزدیك كردیم؟ به روش و ممشای او چه‌قدر خودمان را نزدیك كردیم؟ چه‌قدر او را در دل خود می‌یابیم و وقتی به قلب و نفس خود مراجعه می‌كنیم، آیا آنها را در قلب خود مشاهده می‌كنیم یا افراد دیگری را؟ چه كسانی را در قلب خود می‌بینیم؟ خیلی مسئله مهم است!

انسان یك وقتی می‌بیند علاقه‌اش به یك فرد زیاد است، خودش را به او نزدیك می‌بیند. بعد از یك مدتی كه می‌گذرد می‌بیند كم شد، گاه گاهی باید یادش كند، اینطور نیست كه خودش بیاید. بعد از یك مدّت‌اصلا نمی‌خواهد بیاید! آن وقت همزمان با این نیامدن، می‌بیند به یك عده دیگر دارد علاقه پیدا می‌كند. این چرا انجام می‌شود؟ این قضیه چرا انجام می‌شود؟ به این فكر كرده‌اید؟! كه این كه كم شد چرا دارد كم می‌شود؟ و آن جریان دیگر و اشخاص دیگر، می‌بیند به آنها دارد تمایل پیدا می‌كند، گوشی تلفن را برمی‌دارد: یك تلفن به او بزنم حالش را بپرسم!