اهمیت غنیمت شمردن عمر در به فعلیت رساندن قابلیت ها و استعدادات وجودی

آن ولی خدا، در آن سنّ پیری، تازه می‌بیند هر چیز در جای خودش قرار گرفته است. حالا ناراحت بشود؟! او اصلا دنبال یك همچنین روزی می‌گشت. تكلیف نداشت این‌طور عمل كند. تكلیف نداشت به این نحو رفتار كند. توجّه كردید؟ آنجا تازه می‌بینید تفاوت نمی‌كند. یك دفعه مرحوم آقا نقل می‌كردند: مثل اینكه این هم یكی از چیزهایی بود كه نمی‌دانم در كجا نقل كرده‌ام. از خود مرحوم آقا نقل كرده‌ام مرحوم میرزای شیرازی كه مرد بزرگی بود، رضوان اللَه علیه، همان كسی كه تنباكو را تحریم كرد، بسیار مرد بزرگی بود، و اهل دل و اهل حال. یك حالاتی هم از او نقل می‌كنند. مرجع، او بود! او! سیاست را او داشت! او! سیاست داشت. مدیریت را او داشت. مرد بزرگی بود. آمدند پیش مرحوم آقاشیخ محمّد بهاری، در زمان ایشان كه بگویند كه از ایشان تقلید بكنند یا نه. البته من این مطلب را راجع به آقامیرزا محمّد تقی شیرازی هم شنیده‌ام. شاید نسبت به هر دو هم بوده. چون مرحوم آقامیرزا محمّد تقی شیرازی كه از ایشان به میرزای كوچك اسم می‌آورند، ایشان هم بسیار مرد بی‌هوایی بود و از خلوص نیت ایشان و بی‌هوایی ایشان حكایت‌ها نقل شده است.

مرحوم آقاشیخ محمّد بهاری می‌گوید خیلی خب، من ایشان را امتحان می‌كنم. ایشان را امتحان می‌كنم. موقعی كه میرزای شیرازی می‌آید نماز بخواند، مرحوم میرزا محمّد بهاری، ایشان هم مرد بزرگی بود و خیلی هم شوخ طبع بود. سر به سر همه می‌گذاشت، خلاصه در جای خود سر به سر بعضی‌ها می‌گذاشت. ایشان می‌آید و جانماز خودش را بغل جانماز میرزای شیرازی می‌اندازد و نماز را شروع می‌كند فرادی خواندن. میرزای شیرازی هم نماز خودش را می‌خواند و جمعیت هم خب همه به میرزای شیرازی اقتدا می‌كنند دیگر. ایشان هم در كنار میرزای شیرازی شروع می‌كند برای خودش خواندن ...

البته خب فتاوا مختلف است، بعضی‌ها می‌گویند همراه نماز جماعت نماز فرادی نمی‌شود، ولی خب قول صحیح‌تر این است كه ایراد ندارد، اشكالی ندارد. مخصوصا اینكه به خاطر یك جهتی هم بخواهد باشد. این كارها از آقاشیخ محمّد بهاری می‌آمد! ایشان یك آدمی بود كه خلاصه اهل سر به سر گذاشتن و این‌ها بوده! همه هم ایشان را می‌شناختند. او هم مرد بزرگی بود، خیلی مرد بزرگی بود.