لزوم توجه سالک به زمان حال و عدم توجه به گذشته و آینده

مرحوم آقا حالا این حرف را چه وقت می‌زدند؟ مثلا آن موقع سنّشان شاید حدود شصت و چهار و پنج سال بود. بله در سنّ شصت و پنج و شش سالگی كه راه را رفته‌اند، به آنچه كه باید برسند رسیده‌اند و به آن نقطه‌ای كه مورد نظر است رسیده‌اند و این همه شاگرد و برنامه و كذا و كذا تازه دارند حساب پس می‌دهند. آن‌موقع كه در آنجا به حق، خب ظلم كه جای خود را دارد، به حق عمل كردی، چرا انجام دادی؟ آن مؤمن را چرا از خودت رنجاندی؟ به نحو دیگری هم می‌توانستی عمل كنی، یك قسم دیگری مسئله را به او بفهمانی. حتما لازم نیست كه در رویش بگویی كه جلوی چند بنّا خجالت بكشد، او معمار بوده ظاهرا. یك جوری می‌گذاشتی خودش یك كاری بكند. آدم خیلی كارها می‌تواند بكند، لازم نیست همه چیز را بیاید بگوید. یك كاری، یك نحوه‌ای، یك زمینه‌سازی‌ای، در بعضی موارد كه طرف خودش هم می‌فهمد و خبر هم به گوشش می‌رسد وتصوّرش هم نمی‌رود كه آدم فهمیده است؛ چون بفهمد خوب خجالت می‌كشد. یك جوری زمینه سازی كند.

چرا او را ناراحت كردی؟ حالا باید از دلش در بیاوری آن هم كه حالا از این دنیا رفته است. حالا دیگر چه كردند به ما نگفتند. آنها خودشان می‌داند، اولیاء خدا بالأخره راضیش كردند چون بعد از مدّتی گفتند: فلانی راضی شد. الحمدلله خب قضیه پس تمام شد و درست شد. از این كارها می‌كنند، مسئله این است.

خب إن‌شاءاللَه امیدواریم كه خداوند همیشه ما را نسبت به آنچه كه موجب تأیید ما و موجب تسدید ما در راه به سوی او و در راه به سوی اولیاء او می‌باشد، موفّق بدارد.

اللَهم صلّ علی محمّد وآل محمّد