سلوک عقلانی و اهمیت مساله مراقبه

آنچه كه باعث می‌شود انسان جلو برود، پشت حق ایستادن است نه مقابل حق، نه انكار كردن خورشید در روز، توجه می‌كنید؟ خدا می‌آورد یكی یكی اینها را جلو: كلك حقه باز، تو داری دم از خدا می‌زنی، این است؟ تو داری دم از عرفان می‌زنی؟ همه جا حقه بازی با عرفان هم حقه بازی؟ هان؟! این حرفهایی كه بنده دارم می‌زنم این حرفها، حرفهای خودم نیست هان، مطالبی هست كه بنده در طول سالیان سال در ارتباط با بزرگان شنیده‌ام و لمس كرده‌ام، در حركت آنها، در رفتار آنها، در زندگی آنها، مشاهده كردم و آمدم برای افرادی كه می‌خواهند حركت كنند، می‌خواهند به دنبال درمان باشند، نه اینكه با مسئله شعاری برخورد كنند، هیئتی برخورد كنند، برای آنها می‌خواهم بیان كنم، كاری به كس دیگر نداریم.

مرحوم آقا رضوان اللَه علیه در زمان گذشته یك كتابی نوشته بودند، افراد از این‌طرف و آن‌طرف هی پیغام و پسغام هم به خود ایشان هم به ما كه این كتاب به صلاح نیست، به صلاح نیست، یك روز با ایشان داشتیم می‌رفتیم بیمارستان كه چشم‌شان را معاینه كنند، و صحبت شد گفتند:" آقا سید محسن من كه این كتاب را برای اینها ننوشته‌ام! من نوشته‌ام برای افرادی كه بفهمند، نه برای افرادی كه توی گوش و چشم‌شان را بگیرند كه نه چیزی در گوش‌شان برود و نه چشم‌شان به مطلبی بیفتد" خیلی حرف، حرف دقیقی است، گفتند من كه برای اینها اصلا ننوشته‌ام، اینها كسانی هستند كه می‌آیند و اعتراض می‌كنند و در همان موقع در بعضی از مجلات هم بر علیه مطالب ایشان می‌نوشتند كه" ایشان خودش را مطرح كرده" خب مطرح كرده كه كرده، حرفش دروغ است بیا بگو اینجا دروغ است، شعار چرا می‌دهی؟ هان؟ چرا پا روی حق می‌گذاری؟" این آقا خودش را مطرح كرده، خودش بالاتر آورده" شاید هم بالاتر باشد، از خیلی‌ها هم شاید بالاتر باشد، مگر وحی آمده كه فقط یك نفر باید از همه بالاتر باشد؟! كی گفته؟ شعاری برخورد كردن این شیوه آدمهای عجزه، بدبخت و بیچاره است.