اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

این همان است كه من می‌گویم انسان وقتی اشتباه می‌كند باید اعتراف بكند تا جلو برود، چون جلو نرود همینطور می‌ماند، می‌ماند كه می‌ماند كه می‌ماند كه می‌ماند ... می‌ماند! همان‌جا دیگر می‌ماند. آن‌وقت همانجا می‌ماند و هِی می‌آید رویش، اینطور نیست كه همینطور بماند، هی می‌آید رویش، هی می‌آید. و این را هم رفقا بدانیم، بدون رودربایستی می‌گویم: برای همه‌مان پیش می‌آید، در پرونده همه‌مان هست. امروز پیش نیاید، فردا می‌آید، فردا نیآید، پس‌فردا می‌آید. باید خودمان را آماده كنیم، آماده اعتراف به اشتباه، آماده اعتراف به خطا. این آمادگی مهم است، حالا چه خطا بكنیم چه نكنیم. این آمادگی كه اگر فردا یك اشتباهی كردم، قشنگ بیایم جلوی همه بگویم این را اشتباه كردم. با سربلندی، سرم را پایین نكنم، نه قشنگ سرمان را بالا بكنیم و بگوییم آقا ما در این قضیه اشتباه كردیم، خوب هم كردیم اشتباه كردیم! خوب كردیم اشتباه كردیم، و الآن هم داریم می‌گوییم كه صحیحش این است! چرا خوب كردیم؟ چون ما كه امام نیستیم. او امام است كه اگر اشتباه بكند باید سرش را بگیرد پایین، چون امام اشتباه نمی‌كند.

امام كارش حق است و حق همان كار امام است، و آن بحثش جداست. ما نه، هیچ اشكال ندارد. هیچ ایرادی ندارد كه انسان ... علت اینكه ما احساس شرمندگی می‌كنیم در موقع اشتباه، علت اینكه احساس خجالت می‌كنیم، علت اینكه سر پایین می‌اندازیم، چیست؟ علت این است كه موقعیت خود را هنوز ارزیابی‌نكرده‌ایم كه ما یك بشریم. ما خیال می‌كنیم ما امامیم، خیال می‌كنیم پیغمبریم.

یادتان می‌آید رفقا در ابتدای جلد اول اسرار ملكوت، آن روایت امیرالمؤمنین با انس بن مالك كه خادم پیغمبر بود و پیر بود، و آن جریان رفتن او با سلمان بر روی قالیچه و خلاصه خیلی داستان مفصلی است كه مرحوم آقا هم در كتابشان آورده‌اند، آنجا وقتی كه جلوی ابی‌بكر و عمر و این‌ها حضرت به او می‌گویند: ای انس! آیا تو جزو آن جمعیت بودی كه ما رفتیم و این عوالم را طی كردیم و این مسائل را مشاهده كردیم؟ آیا تو بودی یا نبودی؟