اعتراف به خطا و اشتباه و تاثیر آن در رشد و تکامل

می‌گوید كه یا علی، پیر شده‌ام، غفلت و نسیان عارض شده!!

تو پیر شده‌ای؟ این كه چند روز پیش بود! این كه پیری و جوانی نمی‌خواهد! این ماجرا چند روز پیش بود، چند ماه پیش بود كه اتفاق افتاد.

چرا؟ چون جلوی عمر و ابوبكر و افراد، اگر بگویی جلوی این‌ها آبرویت می‌رود، هان، موقعیت و مقام و منزلتی كه قرار است به تو بدهند از تو می‌گیرند، نتیجه‌اش چیست؟ نتیجه‌اش این است كه در قبال اعتراف به یك حق، بار زمین گذاشت و ایستاد! حضرت هم فرمودند اگر راست می‌گویی كه هیچ، اگر دروغ می‌گویی كه خدا چشمانت را بگیرد و پیسی را بر صورتت بیاورد كه نتوانی آن را بپوشانی. بیچاره كور و پیس شد و هرچه عمامه را می‌آورد پایین باز سفیدی می‌آمد پایین‌تر. اگر تا اینجایش هم می‌آورد سفیدی می‌آمد تا اینجا.

چرا؟ چون تو آمدی در قبال حق ایستادی.

این مسئله كم‌كم باعث می‌شود كه نفس برگردد. یك‌دفعه كه نفس قسی نمی‌شود. آن افرادی كه آمدند سیدالشهداء را به تیر و شمشیر گرفتند، یك‌دفعه كه اینطور نشدند. هِی هر روز یك قضیه، هر روز یك قضیه، هر روز یك مطلب، هر روز یك واقعه آمد و هی روی حق ایستادند، هِی روی حق ایستادند تا اینكه ...

افراد را اگر شما نگاه كنید، به این مسئله می‌رسید، می‌بینید بعضی از افراد، وقتی كه شما یك صحبت می‌كنید، او خیلی خوب نگاه می‌كند، بشّاش است، انبساط دارد، انبساط دارد، دارد نگاه می‌كند، دارد توجه می‌كند: ا عجب! درست است!

این چیست؟ این هنوز دست نخورده است.

یكی را می‌بینید نشسته جلو، دارد همچین اینطور نگاه می‌كند و سرش را می‌اندازد پایین، آنجاهایی كه نمی‌تواند حرفی بزند سرش را می‌اندازد پایین، آن جاهایی كه می‌تواند جواب بدهد یك دفعه می‌بینید چشمانش باز شد! این معلوم می‌شود كه هان! الآن جواب پیدا كرده، برای حرف‌های شما جواب پیدا كرده. بعد بعضی جاها كه دوباره گیرمی‌افتد، دوباره كله را می‌اندازد پایین و زیرچشمی نگاه می‌كند ...